سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٩٨ - خاستگاه الاهي ترس و اميد

آنچه باعث بيماري و زيان انسان مي‌شود، با اين انگيزه که خداوند راضي نيست انسان به خودش زياني وارد کند پرهيز مي‌کنند. آنها بر اين باورند که خداوند مسبب‌الاسباب و منشأ همه امور است و همه عوامل موجود در عالم ابزار و وسيله‌اند و بدون اذن و اراده خداوند تأثيري ندارند و خداوند است که از طريق اسباب به انسان نفع مي‌رساند و يا از طريق عوامل و اسبابي ديگر به وي زيان مي‌رساند. آتش بر اساس نظامي که خداوند وضع کرده مي‌سوزاند و ميکروب بر اساس نظمي که خداوند قرار داده توليد بيماري مي‌کند و آن دو عامل، همچون ساير عوامل هستي تحت اراده و مشيت خداوند هستند و بدون اذن او کاري از پيش نمي‌برند. به‌هرروي، موحد خداوند را مؤثر حقيقي مي‌داند و هرچند معرفتش فزوني گيرد، در اين اعتقاد و باور راسخ‌تر مي‌شود و غير خدا را هيچ‌کاره مي‌شناسد:

قُلِ اللَّهُمَّ مَالِک الْمُلْک تُؤْتِي الْمُلْک مَن تَشَآءُ وَتَنزِعُ الْمُلْک مِمَّن تَشَاء وَتُعِزُّ مَن تَشَاء وَتُذِلُّ مَن تَشَاء بِيَدِک الْخَيْرُ إِنَّک عَلَىَ کلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ؛[١] «بگو: بارخدايا، تويي که فرمانروايي، هر آن‌کس را که خواهي فرمانروايي بخشي و از هرکه خواهي فرمانروايي را بازستاني، و هرکه را خواهي عزت بخشي و هرکه را خواهي خوار گرداني؛ همه خوبي‌ها به دست توست و تو بر هرچيز توانايي».

در آيه ديگر خداوند پس از آنکه فراگيري سحر و جادو و اِعمال آن را مورد نکوهش قرار مي‌دهد، مي‌فرمايد که بدون اذن و خواست خداوند سحر به کسي زيان نمي‌رساند:

وَاتَّبَعُواْ مَا تَتْلُواْ الشَّيَاطِينُ عَلَى مُلْک سُلَيْمَانَ وَمَا کفَرَ سُلَيْمَانُ وَلَـکنَّ الشَّيْاطِينَ کفَرُواْ يُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ وَمَا أُنزِلَ عَلَى الْمَلَکيْنِ بِبَابِلَ هَارُوتَ وَمَارُوتَ