سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٩٠ - خشک چشمي

در پايان مناجات، حضرت مي‌فرمايند:

فَاَسْئَلُک بِبَلاغَه حِکمَتِک، وَنَفاذِ مَشِيَّتِک، اَنْ لا تَجْعَلَنى‏ لِغَيْرِ جُوْدِک مُتَعَرِّضاً، وَلا تُصَيِّرَنى‏ لِلْفِتَنِ غَرَضاً وَکنْ لى‏ عَلَى‏ الْأَعْدآءِ ناصِراً، وَعَلَى الْمَخازى‏ وَالْعُيُوبِ ساتِراً، وَمِنَ الْبَلاءِ واقِياً، وَعَنِ الْمَعاصى‏ عاصِماً بِرَأْفَتِک وَرَحْمَتِک، يا اَرْحَمَ الرَّاحِمينَ؛ «پس از تو مسئلت دارم که به حکمت بالغه و نفوذ مشيتت چنان کني که جز به بخشش تو به هيچ‌چيز روي نياورم. و از تو تمنا دارم که مرا هدف فتنه‌ها قرار ندهي و بر دشمنان پيروزم‌ گرداني و بر رسوايي‌ها و عيب‌هايم پرده افکني و از بلا نگه‌داري و از گناهان حفظ کني؛ به مهر و رحمتت اي مهربان‌ترين مهربانان».

حضرت در اين فراز به واسطه حکمت بالغه و مشيت نافذ خداوند، درخواست‌هاي خود را از خداوند مطرح مي‌کنند. قبل از بررسي درخواست‌هاي آن حضرت، بايسته گفتن است که همه کارهاي خداوند مبتني بر حکمت کامل است و خداوند خواست خود را با حکمت کامل و نافذ به اجرا مي‌گذارد. همچنين مشيت الاهي در سراسر هستي جاري و نافذ است و کاري جز از طريق مشيت الاهي انجام نمي‌پذيرد. حتي انسان که فاعل مختار است به‌جز از طريق اسبابي که خداوند در اختيار او نهاده کاري از پيش نمي‌برد و همه اسبابي که در اختيار انسان هستند، نظير فهم، اراده، سلامتي، آب و هوا همگي مجاري مشيت الاهي هستند تا انسان کار شايسته و نيک را اراده کند و انجام دهد و اگر آن اسباب فراهم نبودند، انسان قادر بر انجام کاري از جمله کار نيک نمي‌بود. نکته ديگر آنکه وقتي ما مي‌‌خواهيم کاري را انجام دهيم، به‌صرف خواستن ما کار انجام نمي‌گيرد و براي عملي شدن خواست ما شرايط فراواني بايد فراهم گردند که بسياري از آنها از حيطه اراده و خواست ما خارج هستند. اما خواست و مشيت خداوند