سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٩ - شدت زيان هاي اخروي گناهان

ما بر اين باوريم که وجود مقدس ولي عصر(عجل الله فرجه الشريف)، مجراي فيض الاهي است و لحظه‌‌به‌لحظه عنايات و فيوضات آن حضرت بر بندگان خدا سرازير مي‌گردد و از جمله بر اساس شواهد قطعي و اخبار متواتر، آن حضرت به‌وسيله علما و دوستان خود مردم را از امدادها و فيض‌هاي خود بر‌خوردار مي‌سازند. حال اگر انسان با انجام گناه و معصيت، خود را از محبت، عنايت و دعاي آن امام رئوف محروم سازد و به‌جاي اينکه آن حضرت به او توجه کند، او را از خود طرد نمايد، نبايد به حال خود بگريد؟ اوليا و دوستان خدا پيوسته از رحمت خداوند برخوردارند و آنان از توجه رحيمانه خداوند به خويش و انس با معبود به آرامش و سروري مي‌رسند که ما عاجز از درک آن هستيم. اما اهل معصيت و گناه از رحمت الاهي و انس با معبود محروم‌اند.

آنچه ذکر شد، خسارت‌ها و آفت‌هاي فردي گناه در دنيا بود و علاوه بر اين آفت‌هاي فردي، گناه آفت‌ها و ضررهاي اجتماعي نيز در پي دارد. به‌عنوان نمونه کسي که دروغ مي‌گويد، در جامعه بي‌ارزش مي‌گردد و مردم به او اعتماد نمي‌کنند و شهادت و سخنش را نمي‌پذيرند و به‌طورکلي اشخاص گناهکار در جامعه نقش مثبتي ندارند و به مثابه عضوي فلج و فاسد به‌حساب مي‌آيند.

شدت زيان‌هاي اخروي گناهان

گناه علاوه بر ضررها و آفت‌هاي دنيوي، داراي آفت‌ها و ضررهاي اخروي نيز مي‌باشد که آن ضررها پايدارتر و به‌مراتب شديدتر از ضررهاي دنيوي گناه مي‌باشند و بسياري از آيات قرآن از عظمت و شدت عذاب‌هاي اخروي و کيفر گناهان در آخرت حکايت مي‌کنند. در برخي از آيات قرآن، خداوند از شدت عذاب آخرت سخن مي‌گويد[١] و در برخي از آيات، عذاب آخرت را براي کافران و مشرکان جاودانه معرفي مي‌کند: إِنَّ الَّذِينَ کفَرُوا مِنْ أَهْلِ