سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٩ - توبه واکنش بايسته به صرف عمر در معصيت خدا

کناره‌گيري از گناه در آينده قلمداد کنيم، توبه فرايندي دارد و آغاز اين فرايند علم به ضرر گناه و منافع و مصالحي است که از ناحيه توبه و جبران گناهان عايد انسان مي‌گردد، سپس حالت پشيماني از کردار زشت گذشته و در نهايت تصميم و اراده ترک گناه و جبران گناهاني است که انسان مرتکب گشته است.

توبه واکنش بايسته به صرف عمر در معصيت خدا

کسي که به سلامتي خود علاقه‌مند است، اصول بهداشتي را رعايت مي‌کند و همواره سعي مي‌کند که از غذاي سالم استفاده کند و از مصرف غذاي آلوده و ناسالم مي‌پرهيزد. اگر او متوجه شود که غذاي مسموم و ناسالم مصرف کرده و در نتيجه بيمار گشته است، سخت ناراحت و متأثر مي‌گردد که چرا با بي‌دقتي و با مصرف غذاي ناسالم سلامتي خود را به خطر افکندم. همچنين کسي که به زيان گناه واقف است و مي‌داند که گناه چون سم مهلک روح انسان را بيمار مي‌کند، از کرده خود پشيمان مي‌شود. او از اينکه سرمايه عمر خود را بيهوده از دست داده و در قبال آن چيزي به دست نياورده، متأسف مي‌گردد. انسان مي‌تواند عمر خود را با خدا معامله کند و از دقايق عمرش در راه عبادت خدا، امر به معروف، و نهي از منکر و خدمت به ديگران استفاده برد و در برابر چند دقيقه از عمر خود که صرف عبادت خدا مي‌شود، به پاداش‌هاي بي‌نهايت اخروي و رضوان الاهي دست يابد که با مقياس‌هاي مادي و دنيوي قابل ارزش‌گذاري نيستند. حال آيا کسي که مي‌تواند با صرف وقت خود به عبادت خدا، بهشت الاهي همراه با نعمت‌هاي بي‌نهايت و ابدي آن را براي خويش فراهم سازد، اگر او ساعتي از عمر باارزش خود را صرف گناه و مشاهده فيلم مبتذل کرد و آن سرمايه بزرگي که بهاي واقعي آن بهشت و نعمت‌هاي بي‌نهايت است را اين‌سان تلف کرد و از دست داد، پشيمان و اندوهگين نمي‌گردد؟