سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٣٥ - جايگاه خداجويان و دوستان خالص خدا

الظُلْمَه، وَالْمُحِبُّ أَخْلَصُ النَّاسِ سِرّاً لِلَّهِ، وَأَصْدُقُهُمْ قَوْلًا، وَأَوْفَاهُمْ عَهْداً، وَأَزْکاهُمْ عَمَلًا، وَأَصْفَاهُمْ ذِکراً، وَأَعْبَدُهُمْ نَفْساً تَتَبَاهَى الْمَلَائِکه عِنْدَ مُنَاجَاتِهِ، وَتَفْتَخِرُ بِرُؤْيَتِهِ، وَبِهِ يَعْمُرُ اللَّهُ تَعَالَى بِلَادَهُ، وَبِکرَامَتِهِ يُکرِمُ عِبَادَهُ، يُعْطِيهِمْ إِذَا سَأَلُوا بِحَقِّهِ، وَيَدْفَعُ عَنْهُمُ الْبَلَايَا بِرَحْمَتِهِ، فَلَوْ عَلِمَ الْخَلْقُ مَا مَحَلُّهُ عِنْدَ اللَّهِ وَمَنْزِلَتُهُ لَدَيْهِ مَا تَقَرَّبُوا إِلَى اللَّهِ إِلَّا بِتُرَابِ قَدَمَيْهِ؛[١] «محبت خدا چون روشني بخشيد به باطن بنده، آن ‌را از هرچيزي که آن بنده را به خود مشغول کند و از ياد غيرخدا خالي گرداند، چه آنکه هر ذکري جز ذکر و ياد خدا ظلمت و تاريکي است و محب از جهت باطن خالص‌ترين مردم است و در گفتار راست‌گوترين آنان و در عمل به عهد و پيمان باوفاترين آنهاست. همچنين از لحاظ رفتار و عمل پاک‌ترين آنهاست و باصفاترين مردم باشد از نظر توجه و ذکر پروردگار و کامل‌ترين مردم است از جهت بندگي و عبادت. ملائکه آسمان هنگام مناجات او خوش‌حالي مي‌کنند و به ديدن و مشاهده او به خود مي‌بالند و افتخار مي‌کنند. خداوند به‌واسطه او شهرها را آباد مي‌کند و به جهت رحمتي که به او دارد بلا را از مردم دور مي‌سازد. پس اگر مردم مي‌دانستند که او چه مقام و منزلتي در نزد خدا دارد، براي تقرب به خدا وسيله ديگري جز خاک پاي او را انتخاب نمي‌کردند».

در روايت ديگر آمده است: اِنّ اللهَ اَنْزَلَ في بَعْضِ کُتُبه: عَبْدي اَنَا وَحَقّي لَکَ مُحِبٌّ فَبِحَقّي عَلَيْکَ کُنْ لي مُحِبّا؛[٢] «خداوند متعال در برخي از کتب آسماني خود چنين فرموده است: اي بنده من، قسم به حقي که بر تو دارم، من تو را دوست دارم تو نيز به حقي که بر تو دارم مرا دوست داشته باش».