سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥١٧ - الف) محبت ملازم با ايمان به خدا

الَّذِيَ أَنزَلَ مِن قَبْلُ وَمَن يَکفُرْ بِاللّهِ وَمَلاَئِکتِهِ وَکتُبِهِ وَرُسُلِهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاَلاً بَعِيدًا؛[١] «اي کساني که ايمان آورده‌ايد، به خدا و پيامبر او و کتابي که بر فرستاده‌اش فروفرستاده و کتابي که پيش از اين فروفرستاده بگرويد و هرکه به خداي و فرشتگان و کتاب‌ها و فرستادگان او و به روز بازپسين کافر شود، به‌راستي گمراه گشته گمراهي دور [از حق]».

در آيه شريفه، خداوند به مؤمنان امر مي‌کند که ايمان بياوريد و از اين امر و تکليف خدا روشن مي‌شود که ايمان امري اختياري است. نکته ديگر در آيه شريفه اين است که چرا مؤمنان که قبلاً ايمان را تحصيل کرده‌اند مجدداً مکلف به تحصيل آن مي‌گردند. در تبيين و توضيح اين نکته مرحوم علامه طباطبايي(رضوان الله عليه) چنين مي‌نگارند:

«اين آيه به مؤمنين امر مي‌کند که دومرتبه ايمان بياورند. اين امر، به قرينه تفصيل در متعلق ايمان دوم که مي‌فرمايد: بالله و رسوله و... و همچنين به قرينه اينکه براي ترک هريک از اين تفاصيل، تهديد و وعده به کيفر صورت پذيرفته است، امر به آن است که مؤمنان ايمان اجمالي خود را بر تفاصيل اين حقايق بسط دهند، زيرا اين معارف به هم پيوسته و متصل و مستلزم يکديگر هستند. خداوند سبحان که هيچ خدايي جز او نيست، داراي اسماء حسني و صفاتي علياست و اين اسماء حسني و صفات عليا باعث آن گرديده که خلقي بيافريند و آنان را به آنچه رشد، کمال و سعادت آنان را در پي دارد راهنمايي کند و پس از آن، آنان را براي روز پاداش مبعوث گرداند. اين مهم به انجام نمي‌رسد مگر به ارسال پيامبران بشارت‌دهنده و انذاردهنده و نيز فرستادن کتاب‌هايي که در آنچه مردم درباره آن اختلاف دارند داوري و حکم کند و معارف مبدأ، معاد و اصول شرايع و احکام را بر ايشان بيان کند. پس ايمان به يکي از اين معارف جز با ايمان به همه آنها بدون استثنا تمام نمي‌گردد. پس رد پاره‌اي از اين حقايق با ايمان به