سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٧٦ - ب) پايداري و استمرار در حرکت

اکسيژن دارد که اگر اکسيژن در اختيارش قرار نگيرد جانش به خطر مي‌افتد، براي درخواست کمک از ديگران و تهيه اکسيژن منتظر فرصت ديگري نمي‌ماند و پيوسته و لحظه‌به‌لحظه درخواست کمک مي‌کند و مي‌کوشد که هرچه زودتر آن نياز حياتي را تأمين کند و جانش را از خطر برهاند.

کسي که در مسير طولاني نيل به قرب الي الله گام مي‌سپرد، نيک مي‌داند که در هر قدمي که برمي‌دارد نيازمند ياري خداست و پيوسته بايد از خداوند مدد جويد که توجه‌اش را از او قطع نگرداند و از سقوط او به جهنم جلوگيري کند. وقتي نيازها در ما خود مي‌نمايانند، مثلا نياز به غذا پيدا مي‌کنيم و يا شاگرد نياز به استاد و درس پيدا مي‌کند و يا نيازهاي اجتماعي براي انسان رخ مي‌دهد، براي تأمين هر بخش از نيازهاي خود به کساني مراجعه مي‌کنيم که توان برآورده ساختن آن نيازها را دارند. اما گاه هفته‌ها و ماه‌ها فراموش مي‌کنيم که ما نيازمند خدا هستيم و در درجه اول بايد سراغ او برويم تا نيازهايمان را برآورده سازد. کسي که بيمار مي‌گردد، از افراد گوناگون درباره پزشک متخصص که به‌خوبي درد او را تشخيص دهد و به‌درستي او را معالجه کند تحقيق مي‌کند و گاه مکرر از واسطه‌ها مي‌خواهد که نزد آن پزشک به سفارش او پردازند و گاه چندين ماه منتظر نوبت معالجه خود مي‌ماند و پيوسته به اسباب و وسايل توجه دارد و به ذهنش خطور نمي‌کند که به دعا و توسل به درگاه خدا بپردازد و از غني مطلق بخواهد که او را شفا دهد و نيازش را برآورده سازد.

کساني که اعتقادي به خداوند ندارند طبيعي است که سراغ خداوند نروند، اما ما که به خداوند ايمان داريم و اهل نماز و طاعت هستيم، گاه فراموش مي‌کنيم که براي رفع نيازهايمان به خداوند مراجعه کنيم. وقتي بيمار مي‌گرديم به سراغ پزشک مي‌رويم، اما از اينکه سراغ خداوند شفادهنده دردها برويم غفلت مي‌کنيم. يا از هنگامي که براي تحصيل علم در مدرسه ثبت نام مي‌کنيم، تا پايان دوره تحصيلي‌مان