سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٦٧ - ترسيم مطلوبيت ذاتي و عرَضي قرب الاهي

رضاي تو در آن باشد که قطعه‌قطعه شوم و هفتاد بار به بدترين و سخت‌ترين وضعي که ممکن است کسي کشته شود، کشته شوم و رضاي تو در آن باشد، رضاي تو در نزد من از همه‌چيز بهتر و محبوب‌تر است».

براي تسهيل فهم مطلوبيت ذاتي و عرضي تقرب به خداوند و اينکه برخي تقرب به خداوند را براي رسيدن به نعمت‌ها و بهشت او مي‌خواهند و براي برخي تقرب به خداوند و جلب رضاي او اصالت دارد و در اين راستا نظري به بهشت و جهنم و نعمت‌هاي خدا ندارند، متذکر مي‌شويم که آن دو نوع ارتباط و قرب در ارتباطات عاطفي انساني نيز مشهود است: گاهي کسي براي رفع نيازهاي خود و رفع کمبودهاي خود به سراغ دوستش مي‌رود و براي او بهره‌مند گشتن از نعمت‌ها و غذاها و وامي که دوستش در اختيارش مي‌گذارد اصالت دارد به‌گونه‌اي‌که اگر اين امور محقق نمي‌گشت، انگيزه‌اي براي ملاقات با دوست خود نمي‌داشت. اما گاهي چنان ارتباط انسان با دوستش عميق گشته که براي رفع دل‌تنگي به ديدار دوستش مي‌رود و براي او اصل ملاقات و گفت‌وگو و خلوت با دوست اصالت دارد و براي او فرقي نمي‌کند که دوستش کمکي به او بکند يا نکند، از او پذيرايي به عمل آورد يا نياورد. براي او پذيرايي و غذايي که در اختيارش قرار مي‌گيرد، ازآن‌روي خوشايند و لذت‌بخش است که از سوي دوست به وي رسيده. حتي اگر دوستش غذايي شور و يا تلخ در اختيار او قرار دهد، با ولع و اشتها مي‌خورد و از آن لذت مي‌برد و آن غذا را که از دوست به وي رسيده بر بهترين غذاها ترجيح مي‌دهد.

کسي که سوداي لقاي الاهي دارد و در تب‌وتاب ديدار محبوب به ‌‌سر مي‌برد و در جست‌وجوي رضا و خشنودي معبود است، حتي اگر رضاي معبود را در سوختن در آتش جهنم بيابد با همه وجود بدان تن مي‌دهد و حاضر است که هزاران بار در آتش جهنم بسوزد. البته خداوند هرگز دوستان خود را گرفتار جهنم نمي‌سازد و به بهترين وجه از آنها در بهشت پذيرايي مي‌کند و نعمت‌هاي جاودانه و بي‌مانند بهشتي را در