سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٥٥ - قبض و بسط دل

از آغاز تا قيامت را يک‌جا انباشته سازيم، باز در مقابل محبت الاهي چيزي به ‌شمار نمي‌آيد؛ چون محبت خداوند نامحدود و محبت ديگران هرچقدر عظيم باشد محدود مي‌باشد. پس گرچه گناه ما عظيم است، اما در مقابل محبت و عطوفت الاهي نامحدود و غيرقابل توصيف است و رحمت و محبت مادر که خالص‌ترين و سرشارترين محبت‌هاي انساني است، خود جلوه‌اي از تجليات محبت و رحمت بي‌انتهاي خداوند مي‌باشد. رحمتي که شامل همه بندگان خدا حتي گناهکاران مي‌شود و آنان با توبه و پشيماني از کردار زشت خود از آن بهره‌مند مي‌گردند. امام باقر(عليهم السلام) فرمودند:

أَلَا إِنَّ اللَّهَ أَفْرَحُ بِتَوْبَه عَبْدِهِ حِينَ يَتُوبُ مِنْ رَجُلٍ ضَلَّتْ رَاحِلَتُهُ فِي أَرْضٍ قَفْرٍ وَعَلَيْهَا طَعَامُهُ وَشَرَابُهُ، فَبَيْنَمَا هُوَ کذَلِک لَا يَدْرِي مَا يَصْنَعُ وَلَا أَيْنَ يَتَوَجَّهُ حَتَّى وَضَعَ رَأْسَهُ لِيَنَامَ فَأَتَاهُ آتٍ فَقَالَ لَهُ: هَلْ لَک فِي رَاحِلَتِک؟ قَالَ نَعَمْ قَالَ: هُوَ ذِهْ فَاقْبِضْهَا، فَقَامَ إِلَيْهَا فَقَبَضَهَا فَقَالَ أَبُو جَعْفَر(عليه السلام): وَاللَّهُ أَفْرَحُ بِتَوْبَه عَبْدِهِ حِينَ يَتُوبُ مِنْ ذَلِک الرَّجُلِ حِينَ وَجَدَ رَاحِلَتَهُ؛[١] «همانا شادماني خداوند از توبه بنده‌اش افزون‌تر از شادماني مردي است که شترش را که آب و غذايش بر آن قرار دارد در بياباني خالي از آباداني گم کرده و درآن گيرودار که او نمي‌داند چه‌ کند و به کجا روي آورد و سرش را بر زمين مي‌نهد تا بخوابد (و تسليم مرگ مي‌گردد)، ناگاه کسي نزد او مي‌آيد و به او مي‌گويد: در جست‌وجوي شترت هستي؟ او مي‌گويد: بله. آن شخص مي‌گويد، شترت اينجاست، آن را بگير؟ آن مرد برمي‌خيزد و شترش را مي‌گيرد. امام باقر(عليه السلام) فرمودند: همانا شادماني خداوند از توبه بنده‌اش افزون‌تر است از شادماني آن مرد به هنگام يافتن شترش».