خداوند مي‌خواست فايده ديگري از آن عصا را که حضرت موسي(عليه السلام) از آن بي‌خبر بود بشناساند و آن اينکه با آن عصا معجزه بزرگ الاهي، يعني خنثي گشتن سحر ساحران انجام مي‌پذيرد و اين معجزه خود طليعه دعوت به توحيد و رسالت الاهي و نابودي فرعونيان و شرک و استقرار آيين يکتاپرستي مي‌‌گردد.

در اين مناجات نيز حضرت سجاد(عليه السلام) پس از توجه يافتن به کوتاهي در امر بندگي خدا و ترس از عقاب الاهي، به رحمت بي‌کران الاهي نظر مي‌افکند و آن‌گاه با حالت انبساط ناشي از درک لطف، محبت و نوازش الاهي مناجات خويش با معبود را پي مي‌گيرد و مي‌فرمايد

اِلهى،‏ اِسْتَشْفَعْتُ بِک اِلَيْک، وَاسْتَجَرْتُ بِک‏ مِنْک، اَتَيْتُک طامِعاً فى‏ اِحْسانِک، راغِباً فِى امْتِنانِک، مُسْتَسْقِياً وابِلَ‏ طَوْلِک، مُسْتَمْطِراً غَمامَ فَضْلِک، طالِباً مَرْضاتَک، قاصِداً جَنابَک، وارِداً شَريعَه رِفْدِک، مُلْتَمِساً سَنِىَّ الْخَيْراتِ مِنْ عِنْدِک، وافِداً اِلى‏ حَضْرَه جَمالِک، مُريداً وَجْهَک، طارِقاً بابَک، مُسْتَکيناً لِعَظَمَتِک‏ وَجَلالِک، فَافْعَلْ بى‏ ما اَنْتَ اَهْلُهُ مِنَ الْمَغْفِرَه وَالرَّحْمَه، وَلا تَفْعَلْ بى‏ ما اَنَا اَهْلُهُ مِنْ الْعَذابِ وَالنِّقْمَه، بِرَحْمَتِک يا اَرْحَمَ الرَّاحِمينَ؛ «خدايا، من تو را نزد خودت شفيع قرار داده‌ام و از قهر تو به تو پناه مي‌آورم. آمدم به درگاهت در‌حالي‌که به احسان تو طمع و به نعمت‌هايت رغبت دارم. تشنه باران احسانت هستم و از ابر فضل و کرم تو باران عنايت مي‌جويم. به جست‌وجوي خشنودي تو برخاسته‌ام و آهنگ توجه به درگاهت را دارم و به جويبار عطايت وارد گشته‌ام. درخواست عالي‌ترين خيراتت را دارم و در پيشگاه جمال تو بار يافته‌ام و خواهان وجه تو هستم. حلقه در رحمتت را مي‌کوبم و در برابر عظمت و جلالت خاضع هستم. پس با من با بخشايش و مهرباني که شايسته آني رفتار کن و عذاب و انتقام که شايسته من است در حقم روا مدار، به حق رحمتت اي مهربان‌ترين مهربانان».