سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٠٨ - مؤمن و انديشه آخرت و توشه آن

و اگر غفلت مرا از مهيّاي لقاي تو گشتن به خواب افکنده، معرفتم به کرم و نعمت‌هايت آگاه و هوشيارم ساخته است؛ و اگر زياده‌روي در عصيان و سرکشي مرا به وحشت افکنده، بشارت به غفران و خوشنودي‌ات باعث آرامش خاطرم گشته است».

مؤمن و انديشه آخرت و توشه آن

در هريک از بندهاي فراز مزبور حضرت با بيان آنچه موجب خوف از کيفر و آنچه باعث اميد انسان به خداوند مي‌گردد، به نوعي بين حالت خوف‌ورجا تعادل و توازن برقرار مي‌‌کنند. در بند اول به راه طولاني سفر آخرت و نداشتن زاد و توشه کافي اشاره دارند که باعث نگراني انسان مي‌گردد. اما از سوي ديگر، مي‌فرمايند که توکل و اعتماد به رحمت بي‌نهايت خدا به انسان اميد مي‌بخشد و باعث التيام خاطر او مي‌گردد. يکي از توصيه‌هاي رايج در فرهنگ ديني ما که داراي کاربرد فراواني است فراهم ساختن زاد و توشه براي آخرت مي‌باشد. اما اين توصيه و تعبير رايج چون بسياري از تعابير و مفاهيم رايج در فرهنگ ديني ما واقعيت و ارزش واقعي خود را از دست داده است و به مثابه شعاري درآمده که کمتر به عمق و محتواي آن توجه مي‌شود. ما در مکالمات روزمره تعابير ديني فراواني به ‌کار مي‌بريم که توجه‌اي به معناي آنها نداريم. به‌عنوان نمونه، فراوان در سخنان خود به عنوان تبرّکْ جمله «ان‌شاء‌الله» را به کار مي‌بريم، اما توجه نداريم که آن جمله به معناي تعليق و متوقف دانستن امور بر مشيت الاهي است و بدين معناست که ما بايد کارها را به مشيت و اراده الاهي واگذار کنيم و در مقابل مشيت الهي، مشيت و اراده خودمان را ناچيز بدانيم. در قرآن کريم خداوند به پيامبر اکرم(صلي الله عليه و آله) مي‌فرمايد:

وَلَا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فَاعِلٌ ذَلِک غَدًا * إِلَّا أَن يَشَاء اللَّهُ وَاذْکر رَّبَّک إِذَا