تکاليف الاهي مي‌گردد. نمونه بارز آن خودداري از پرداخت خمس است که گاهي افرادي پول‌هاي گزافي صرف تفريح، شب‌نشيني‌ها و امور غيرضروري و گاه بي‌فايده و بي‌ثمر مي‌کنند،‌ اما حاضر نيستند بخشي از آن پول را به‌عنوان خمس و جهت عمل به تکليف و وظيفه الاهي پرداخت کنند؛ چون مي‌ترسند که با پرداخت خمس فقير و نيازمند گردند. خداوند درباره دسيسه شيطان در بازداشتن انسان از انجام تکاليف مالي خود مي‌فرمايد: الشَّيْطَانُ يَعِدُکمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُکم بِالْفَحْشَاء وَاللّهُ يَعِدُکم مَّغْفِرَه مِّنْهُ وَفَضْلاً وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ؛[١] «شيطان شما را از تهي‌دستي بيم مي‌دهد و به زشت‌کاري [بخل و منع صدقات] فرمان مي‌دهد و خدا شما را به آمرزش و بخشش خويش نويد مي‌دهد؛ و خداوند گشايش‌بخش و داناست».

بنابراين، شيطان چون نمي‌تواند به زور انسان را به گناه وادارد و مانع انتخاب و اختيار انسان گردد، با شگردها و ترفند‌هاي گوناگون درصدد فريب دادن انسان برمي‌آيد. گاهي با جلوه‌گري و زيبا جلوه دادن گناهي انسان را به آن دعوت مي‌کند و گاهي با ايجاد ترس و بيم در دل انسان، او را از انجام تکليف الاهي وامي‌دارد و هر بار که انسان پس از انجام هر گناهي پشيمان مي‌گردد و پي به فريب شيطان مي‌برد، مجدداً با نيرنگي ديگر همان گناه را در نظر انسان مي‌آرايد و وي را به انجام آن وامي‌دارد. شيطان‌هاي آدم‌نما نيز براي به انحراف کشاندن جوانان همين شيوه را به کار مي‌گيرند. براي اينکه جوان خام و بي‌تجربه‌اي را به مجالس فساد دعوت کنند، با رديف کردن سخنان راست و دروغ به توصيف آن مجالس مي‌پردازند و بالأخره آن جوان را به شرکت در چنان مجالسي تحريک و تشويق مي‌کنند و پس از آنکه آن جوان به پوچ بودن آن توصيفات و بي‌ثمر و بلکه زيان‌بخش بودن آن مجالس پي برد، مجدداً شب دوم با شگرد و حيله‌اي جديد او را فريب مي‌دهند تا آنکه او را آلوده به فساد و شرکت در مجالس عيش و نوش ‌کنند.

[١] بقره (٢)، ٢٦٨.