سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢٧ - توبه و استغفار يا بازگشت بنده گنهکار به سوي معبود

مي‌فرمايند: لک العتبي حتّي ترضي و با اين جمله گنهکار را مستحق ملامت و سرزنش خدا معرفي مي‌کنند.

اِلهى‏ بِقُدْرَتِک عَلَىَّ تُبْ عَلَىَّ، وَبِحِلْمِک‏ عَنّى اُعْفُ عَنّى‏، وَبِعِلْمِک بى‏ اِرْفَقْ بى‏، اِلهى‏ اَنْتَ الَّذى‏ فَتَحْتَ‏ لِعِبادِک باباً اِلى‏ عَفْوِک، سَمَّيْتَهُ التَّوْبَه فَقُلْتَ "تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَه نَّصُوحًا"؛[٢] فَما عُذْرُ مَنْ اَغْفَلَ دُخُولَ الْبابِ بَعْدَ فَتْحِهِ؛ «خدايا، سوگند به قدرت و سلطه‌ات بر من، توبه مرا بپذير، و سوگند به حلم و شکيبايي‌ات بر عصيانم مرا ببخشاي، و سوگند به آگاهي‌ات به احوالم با من مدارا کن. خدايا، تويي که به روي بندگانت دري به‌سوي بخشايش گشودي و آن را توبه ناميدي. پس [در قرآن] گفتي: "به‌سوي خداوند بازگرديد و توبه کنيد، توبه‌اي از سر صدق و اخلاص"؛ پس بهانه کسي که پس از گشوده شدن آن در، از وارد شدن در آن غفلت ورزد چيست؟»

پس از آنکه حضرت از خداوند درخواست مي‌کند که توبه‌اش را بپذيرد و او را مشمول عفو سازد و با وي مدارا کند، عرض مي‌کند: خدايا، تو خود مسير عفو و گذشت و توبه را به‌سوي بندگانت گشودي که اگر اين راهنمايي و هدايت نبود آنان اميدي به رهايي از کيفر خطاهاي خويش نداشتند. اکنون اگر کسي از اين فرصت ارزشمند استفاده نکرد و توبه نکرد، خود مقصر است و در حق خويش جفا کرده است.

اِلهى‏ اِنْ کانَ‏ قَبُحَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِک، فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِک، اِلهى‏ ما اَنَا