سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٦ - مراحل استرحام و درخواست رحمت از خداوند

مرحله دوم: با توجه به اين باور که اظهار درماندگي و بيچارگي در برابر کسي که کاري از دستش برنمي‌آيد و نمي‌تواند انسان را ياري کند فايده‌اي ندارد و نيز با باورداشت اين حقيقت که همه کارها از خداوند ساخته‌ است و او داراي قدرت مطلق است و مي‌تواند ما را ياري کند در مقام استرحام بايد به قدرت و توانايي مطلق خداوند اعتراف کنيم و اظهار کنيم که خداوندا، کاري از ما ساخته نيست و تنها تو بر جبران گناهان و خطا‌هاي ما توانايي. در قبال عمر و فرصت‌هاي ازدست‌رفته و خطاهايي که از ما سر زده و خسارت‌هايي که از اين ناحيه متوجه ما گرديده، کاري از ما ساخته نيست و تنها خداوند مي‌تواند آنها را جبران کند و فرصت تدارک و جبران آنها را در اختيار ما بنهد. ازاين‌روي، براي اينکه هرچه بيشتر استعداد درک رحمت الاهي را در خود فراهم آوريم، بايد علاوه بر اظهار عجز و درماندگي به قدرت و توانايي خداوند بر جبران خطاها و گناهانمان اعتراف کنيم.

مرحله سوم: ممکن است کسي بر کاري توانا باشد، اما به انجام آن مبادرت نورزد؛ چون علاوه بر توانمندي، بايد ميل و اراده انجام کار نيز تحقق يابد. بنابراين، در مقام استرحام علاوه بر اعتراف به توانايي خداوند بر جبران گناهان و خطاها، بايد اطمينان خويش به جبران خطاها از سوي خداوند را بروز دهيم و به خداوند عرض کنيم که تو گناهان و خطاهاي ما را مي‌بخشي و بنده‌ات را از درگاهت نااميد نمي‌گرداني. براي ايجاد اميد به جبران خطاها از سوي خداوند و اظهار اطمينان به بخشندگي خداوند، بايد آن بخش از صفات و اسماي الاهي را بر زبان آوريم که حالت تذلل و مناجات و اميد به بخشايش خداوند و اطمينان به رحمت او را در ما افزايش مي‌بخشد. مثلاً او را به‌عنوان غفور، رحيم، عَفُوّ، بخشاينده و کريم بخوانيم و بي‌ترديد ذکر صفت جباريت و قهاريت و امثال آن متناسب با حالت تذلل، مناجات و درخواست رحمت و مغفرت نمي‌باشد.