لَهُمُ الْخَيْراتُ».
«و گروه رستگاران همينها هستند» «وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ».
كلمه «الْخَيْراتُ»، به اصطلاح، «صيغه جمع توأم با الف و لام» است، و از آن عموميت استفاده مى‌شود و تعبير جامعى است كه، هر گونه موفقيت، پيروزى، موهبت و خيرى را، اعم از مادّى و معنوى شامل مى‌گردد.
تعبيرات اين دو جمله، طبق قواعدى كه در علم «معانى بيان» آمده است، همگى دليل بر انحصار است، يعنى: تعبيرات فوق نشان مى‌دهد: رستگاران تنها اين گروهند، و همچنين، كسانى كه استحقاق هر گونه خير و سعادتى را دارند، تنها اين دسته‌اند، همانها كه با تمام وجود و امكاناتشان، جهاد مى‌كنند.
از اين آيه، به خوبى استفاده مى‌شود: اگر «ايمان» و «جهاد» توأم گردد، هر گونه خير و بركتى را با خود همراه خواهد داشت، و جز در سايه اين دو، نه راهى به سوى فلاح و رستگارى است، و نه نصيبى از خيرات و بركات مادّى و معنوى.
اين نكته نيز، شايان توجه است كه، از مقابله صفات اين دو گروه با هم، چنين استفاده مى‌شود كه: منافقان به خاطر فقدان ايمان، و آلودگى فوق‌العاده به گناه، افرادى نادان و بى‌خبرند؛ و به همين جهت از «علوّ همت»، كه زائيده فهم و شعور و آگاهى است محرومند، آنها راضى‌اند كه با بيماران و كودكان بمانند، ولى از شركت در ميدان جهاد، با آن همه افتخاراتش ابا دارند.
اما در مقابل، افراد با ايمان آن چنان روشن‌بينى، فهم و درك و علوّ همت دارند، كه تنها راه پيروزى بر مشكلات را جهاد، آن هم با تمام امكاناتشان، يافته‌اند.
اين، همان درس بزرگى است كه، قرآن در بسيارى از آياتش به ما داده، و باز هم از آن غافليم!.
***