١٠٢ وَ آخَرُونَ اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ خَلَطُوا عَمَلًا صالِحاً وَ آخَرَ سَيِّئاً عَسَى اللَّهُ أَنْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ
ترجمه:
١٠٢- و گروهى ديگر، به گناهان خود اعتراف كردند؛ و كار خوب و بد را به هم آميختند؛ اميد مى‌رود كه خداوند توبه آنها را بپذيرد؛ به يقين، خداوند آمرزنده و مهربان است!
شأن‌نزول:
در مورد شأن‌نزول آيه فوق، رواياتى نقل شده، كه در بيشتر آنها به نام «ابو لبابه انصارى» برخورد مى‌كنيم، طبق روايتى: او با دو يا چند نفر ديگر از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله، از شركت در جنگ «تبوك» خوددارى كردند، و هنگامى كه آيات قرآن در مذمت متخلفين را شنيدند، بسيار ناراحت و پشيمان گشتند، خود را به ستون‌هاى مسجد پيغمبر صلى الله عليه و آله بستند.
هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله از جنگ بازگشت و از حال آنها خبر گرفت، عرض كردند: آنها سوگند ياد كرده‌اند كه خود را از ستون باز نكنند، تا اين كه پيامبر صلى الله عليه و آله آنها را باز نمايد.
رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: من نيز سوگند ياد مى‌كنم، چنين كارى را نخواهم كرد، مگر اين كه خداوند به من اجازه دهد.
آيه فوق نازل شد كه خداوند توبه آنها را پذيرفته، و پيامبر صلى الله عليه و آله آنها را از ستون مسجد باز كرد.