حال مشركان را به هنگامى كه گرفتار طوفان و بلا مى‌شوند، به عنوان درس عبرتى براى ديگران بيان كند، به همين دليل، آنها را غائب فرض كرده و بقيه را در حضور.
بعضى ديگر گفته‌اند: نكته‌اش بى اعتنائى و تحقير آنها است، گوئى نخست آنها را خداوند به حضور مى‌پذيرد و مخاطب مى‌سازد، سپس آنها را از خود دور كرده و رها مى‌نمايد.
اين احتمال نيز وجود دارد كه: آيه به صورت يك ترسيم طبيعى از چگونگى وضع مردم باشد، تا آن زمان كه در كشتى نشسته‌اند و از ساحل دور نشده‌اند، در ميان جمعند، و بنابراين مى‌توانند مخاطب باشند، اما هنگامى كه كشتى آنها را از ساحل دور مى‌كند و از چشم‌ها تدريجاً پنهان مى‌شوند، به صورت گروه غائبى در شمار مى‌آيند، و اين يك ترسيم زنده از دو حالت مختلف آنها است.
***
٤- جمله «أُحيطَ بِهِمْ» به معنى اين است كه: آنها از هر سو در احاطه امواج بلا قرار گرفته‌اند، ولى در اينجا كنايه از هلاكت و نابودى است، كه لازمه آن مى‌باشد.
***