تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦٩

و نيز در سوره «طلاق» مى‌خوانيم: يا أَيُّهَا النَّبِىُّ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ: «اى پيامبر هنگامى كه زنان را طلاق گفتيد ...». «١»
اين تعبير، دليل بر اين نيست كه پيامبر زنى را در عمرش طلاق گفته، بلكه بيان يك قانون كلّى است، و جالب اين كه: مخاطب در آغاز اين جمله، پيامبر است، و در آخر جمله همه مردم.
و از جمله قرائنى كه تأئيد مى‌كند منظور اصلى در آيه مشركان و كافران است، آيات پشت سر اين آيه است، كه از كفر و بى‌ايمانى آنها سخن مى‌گويد.
نظير همين موضوع، در آيات مربوط به «مسيح» عليه السلام ديده مى‌شود كه: وقتى خداوند در روز رستاخيز از او مى‌پرسد: آيا تو مردم را به عبادت خويش و مادرت دعوت كردى؟!
او صريحاً اين مسأله را انكار مى‌كند و اضافه مى‌كند: إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ: «اگر من چنين سخنى را گفته بودم تو مى‌دانستى». «٢»