تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٦
١١٣ ما كانَ لِلنَّبِيِّ وَ الَّذينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكينَ وَ لَوْ كانُوا أُولي قُرْبى مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحابُ الْجَحيمِ
١١٤ وَ ما كانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهيمَ لِابيهِ إِلَّا عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ إِنَّ إِبْراهيمَ لَا وَّاهٌ حَليمٌ
ترجمه:
١١٣- براى پيامبر و مؤمنان، شايسته نبود كه براى مشركان (از خداوند) طلب آمرزش كنند، هر چند از نزديكانشان باشند؛ (آن هم) پس از آن كه بر آنها روشن شد كه اين گروه، اهل دوزخند!
١١٤- و استغفار ابراهيم براى پدرش (عمويش آزر،) فقط به خاطر وعدهاى بود كه به او داده بود؛ اما هنگامى كه براى او روشن شد كه وى دشمن خداست، از او بيزارى جست؛ به يقين، ابراهيم مهربان و بردبار بود!
شأننزول:
در تفسير «مجمع البيان»، روايتى به اين مضمون در شأن نزول آيات فوق نقل شده است:
گروهى از مسلمانان به پيامبر اسلام مىگفتند: آيا براى پدران ما كه در عصر جاهليت از دنيا رفتند، طلب آمرزش نمىكنى؟ آيات فوق نازل شد و به همه آنها اخطار كرد: هيچ كس حق ندارد براى مشركان استغفار نمايد. «١»