تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١١
قرآن مجيد نيز درباره مؤمنان مىگويد: أَلَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَ هُمْ مِنَ السَّاعَهِ مُشْفِقُونَ: «كسانى كه از پروردگارشان، با اين كه او را با چشم نمىبينند مىترسند، و از رستاخيز بيمناكند». «١»
بنابراين، آنها خوف و ترس ديگرى دارند. «٢»
***
در اين كه منظور از اولياء خدا چه كسانى است؟ در ميان مفسران گفتگو است، ولى آيه دوم مطلب را روشن ساخته، و به گفتگوها پايان مىدهد، مىفرمايد: «آنها كسانى هستند كه ايمان آوردهاند، و به طور مداوم تقوا و پرهيز كارى را پيشه خود ساختهاند» «الَّذينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ».
جالب اين كه: ايمان را به صورت فعل ماضىِ مطلق آورده، و تقوا را به صورت ماضى استمرارى، اشاره به اين كه:
ايمان آنها به سر حدّ كمال رسيده، ولى تقوا كه در عمل روزمره منعكس مىشود، و هر روز و هر ساعت كار تازهاى مىطلبد، و جنبه تدريجى دارد، براى