به عبارت ديگر: اين مجرمان جسور، اگر يقين به نزول عذاب ندارند، حداقل بايد احتمال اين را بدهند كه ناگهان به سراغشان بيايد، آنها چه تأمين، تضمين و دليلى در اين باره دارند، كه تهديدهاى پيامبر صلى الله عليه و آله هرگز به وقوع نخواهد پيوست؟
انسان عاقل در برابر چنين احتمال ضررى، بايد لااقل احتياط را رعايت كند و از آن بر حذر باشد.
نظير اين معنى، در آيات ديگر قرآن با تعبيرهاى ديگرى آمده است مانند: أَ فَأَمِنْتُمْ أَنْ يَخْسِفَ بِكُمْ جانِبَ الْبَرِّ أَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حاصِباً ثُمَّ لاتَجِدُوا لَكُمْ وَكِيلًا:
«آيا شما ايمن هستيد از اين كه خداوند در گوشه‌اى از زمين شما را فرو ببرد، يا سنگريزه‌اى از آسمان بر شما ببارد، و سپس نگهبانى براى خود نيابيد»؟ «١»
و اين همان چيزى است كه: در علم كلام و اصول، از آن به عنوان قاعده «لزوم دفع ضرر محتمل» تعبير مى‌شود. «٢»
***
در چهارمين آيه، پاسخ را بدين گونه مى‌گويد: «اگر شما گمان مى‌كنيد به هنگام نزول عذاب ايمان بياوريد و ايمان شما پذيرفته شود، اين خيال باطلى است» «أَ ثُمَّ إِذا ما وَقَعَ آمَنْتُمْ بِهِ».
چرا كه پس از نزول عذاب، درهاى توبه به روى شما بسته مى‌شود، و