مشكل حل شد، پرده‌هاى غفلت بر قلب آنها فرو مى‌افتد، پرده‌هاى سنگينى كه جز طوفان بلا نمى‌توانست آن را جابجا كند.
با اين كه اين بيدارى موقتى، اثر تربيتى در افراد فوق‌العاده آلوده ندارد، حجت را بر آنها تمام مى‌كند، و دليلى خواهد بود بر محكوميتشان.
ولى افرادى كه آلودگى مختصرى دارند، در اين گونه حوادث، معمولًا بيدار مى‌شوند و مسير خود را اصلاح مى‌كنند، اما بندگان خدا حسابشان روشن است، در آرامش همان قدر به خدا توجه دارند، كه به هنگام سختى؛ زيرا مى‌دانند هر خير و بركتى كه ظاهراً از عوامل طبيعى به آنها مى‌رسد، آن هم در واقع از ناحيه خدا است.
و به هر حال، اين يادآورى و تذكر در آيات فراوانى از قرآن مجيد آمده است.
***
٢- «رحمت» در برابر «ضراء»
در آيات فوق، نقطه مقابل «ضراء» (ناراحتى و زيان)، «رحمت» ذكر شده است نه «سراء» (خوشى و مسرّت)، اشاره به اين كه: هر گونه خوبى به انسان برسد، از ناحيه خدا و رحمت بى پايان او است، در حالى كه بدى‌ها، اگر به عنوان درس عبرت نباشد، از اثرات اعمال خود انسان مى‌باشد.
***
٣- اختلاف ضماير
در آغاز دومين آيه مورد بحث، ضميرها به صورت مخاطب ذكر شده، اما در اثناء آيه، به صورت غائب در مى‌آيد، و مسلماً اين نكته‌اى دارد.
بعضى از مفسران گفته‌اند: اين تغيير لحن آيه؛ به خاطر آن است كه: وضع