تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٨
٦٦ أَلا إِنَّ لِلَّهِ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الأَرْضِ وَ ما يَتَّبِعُ الَّذينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ شُرَكاءَ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَ إِنْ هُمْ إِلَّا يَخْرُصُونَ
٦٧ هُوَ الَّذي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِتَسْكُنُوا فيهِ وَ النَّهارَ مُبْصِراً إِنَّ في ذلِكَ لا ياتٍ لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ
ترجمه:
٦٦- آگاه باشيد تمام كسانى كه در آسمانها و زمين هستند، از آنِ خدا مىباشند! و آنها كه غير خدا را همتاى او مىخوانند، (از منطق و دليلى) پيروى نمىكنند؛ آنها فقط از پندار بىاساس پيروى مىكنند؛ و آنها فقط دروغ مىگويند!
٦٧- او كسى است كه شب را براى شما آفريد، تا در آن آرامش بيابيد؛ و روز را روشنىبخش (تا به تلاش زندگى پردازيد). در اينها نشانههائى است براى كسانى كه گوش شنوا دارند!
تفسير:
قسمتى از آيات عظمت او
آيات فوق، بار ديگر به مسأله «توحيد» و «شرك» كه يكى از مهمترين مباحث اسلام و مباحث اين سوره است باز مىگردد، مشركان را به محاكمه مىكشد، و نا توانى آنها را به اثبات مىرساند.
نخست مىفرمايد: «آگاه باشيد تمام كسانى كه در آسمانها و زمين هستند از آنِ خدا مىباشند» «أَلا إِنَّ لِلَّهِ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الأَرْضِ».