و به اين ترتيب، خداوند با شديدترين وجهى، سوگندهاى غليظ و شديد آنان را تكذيب مى‌كند!.
***
در آيه بعد، تأكيد بيشترى روى اين موضوع حياتى كرده، به پيامبرش صريحاً چنين دستور مى‌دهد: «هرگز در اين مسجد قيام به عبادت مكن»! و نماز مگزار! «لاتَقُمْ فيهِ أَبَداً».
بلكه به جاى اين مسجد، «آن مسجدى كه در روز نخست بر اساس تقوا بنا شده شايسته‌تر است كه در آن به عبادت بايستى» «لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوى‌ مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ فيهِ».
نه اين مسجدى كه، شالوده و اساسش از روز نخست، بر «كفر و نفاق»، بى‌دينى و تفرقه بنا شده است.
كلمه «أَحَقّ» (شايسته‌تر)، گر چه «افعل التفضيل» است، ولى، در اينجا به معنى مقايسه دو چيز در شايستگى نيامده، بلكه «شايسته» و «ناشايسته» اى را مقايسه مى‌كند، و اين در آيات قرآن، احاديث، و سخنان روزمره نمونه‌هاى زيادى دارد.
مثلًا: گاه به شخص ناپاك و دزد مى‌گوئيم: پاكى و درست‌كارى براى تو بهتر است، معنى اين سخن آن نيست كه، دزدى و ناپاكى خوب است، ولى پاكى از آن بهتر است، بلكه، مفهومش اين است: پاكى خوب، و دزدى بد و ناشايست است.
مفسران گفته‌اند: مسجدى كه در جمله فوق به آن اشاره شده، كه شايسته است پيامبر صلى الله عليه و آله در آن «نماز» بخواند، همان مسجد «قبا» است، كه منافقان مسجد «ضرار» را در نزديك آن ساخته بودند.
البته اين احتمال نيز داده شده كه: منظور، مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله و يا همه