در محاصره قرار دارند و انواع خطرها از چهار طرف آنها را احاطه كرده، دست از يارى و فدا كارى برنمى‌دارند.
مخصوصاً مطالعه تاريخ آغاز اسلام، نشان مى‌دهد: پيشگامان و مؤمنان نخستين، با چه مشكلاتى روبرو بودند!
چگونه آنها را شكنجه و آزار مى‌دادند، ناسزا مى‌گفتند، متهم مى‌كردند، به زنجير مى‌كشيدند و نابود مى‌نمودند!!
ولى، با اين همه، گروهى با اراده آهنين، عشق سوزان، عزم راسخ و ايمان عميق در اين راه گام گذاردند و به استقبال انواع خطرها رفتند.
در اين ميان، سهم مهاجران نخستين از همه بيشتر بود، و به دنبال آنها انصار نخستين، يعنى: آنهائى كه با آغوش باز، پيامبر صلى الله عليه و آله را به «مدينه» دعوت كردند، و ياران مهاجر او را همچون برادران خويش مسكن دادند، و از آنها با تمام وجود خود دفاع كردند، و حتى بر خويشتن نيز مقدم داشتند.
و اگر مى‌بينيم در آيه فوق به اين دو گروه اهميت فوق‌العاده‌اى داده شده است؛ به خاطر همين موضوع است.
با اين حال، قرآن مجيد- آن چنان كه روش هميشگى او است- سهم ديگران را نيز ناديده نگرفته است، و به عنوان «تابعين به احسان»، از تمام گروه‌هائى كه در عصر پيامبر صلى الله عليه و آله و يا زمان‌هاى بعد به اسلام پيوستند، هجرت كردند، و يا مهاجران را پناه دادند و حمايت نمودند، ياد مى‌كند، و براى همه اجر و پاداش‌هاى بزرگى را نويد مى‌دهد.
***
٢- تابعين چه اشخاصى بودند؟
اصطلاح گروهى از دانشمندان بر اين است: كلمه «تابِعِين» را تنها در مورد