ميان آمده است، اين هدايت، اختصاص به زندگى جهان ديگر ندارد، بلكه در اين جهان نيز انسان مؤمن، در پرتو ايمانش از بسيارى اشتباهات و فريبكارى‌ها و لغزش‌هائى كه مولود طمع، خودخواهى و هوى‌ و هوس است نجات مى‌يابد، و راه خود را در جهان ديگر به سوى بهشت، در پرتو اين ايمان پيدا مى‌كند، چنان كه قرآن مى‌فرمايد: يَوْمَ تَرَى الْمُؤْمِنينَ وَ الْمُؤْمِناتِ يَسْعى‌ نُورُهُمْ بَيْنَ أَيْديهِمْ وَ بِأَيْمانِهِم:
«در آن روز مردان و زنان با ايمان را مى‌بينى، كه شعاع نورشان در پيشاپيش رو، و در طرف راستشان در حركت است». «١»

و در حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: إِنَّ الْمُؤْمِنَ إِذا خَرَجَ مِنْ قَبْرِهِ صُوِّرَ لَهُ عَمَلُهُ فِى صُورَةٍ حَسَنَةٍ فَيَقُولُ لَهُ أَنَا عَمَلُكَ فَيَكُونُ لَهُ نُوراً وَ قائِداً إِلَى الْجَنَّةِ ...:
«هنگامى كه مؤمن از قبر خود خارج مى‌شود، اعمالش به صورت زيبائى نمايان مى‌گردد، و به او مى‌گويد: من اعمال توأم، و به صورت نورى در مى‌آيد كه او را به سوى بهشت هدايت مى‌كند ...»! «٢»
***
٣- منظور از «تَجْري مِنْ تَحْتِهِمُ الأَنْهارُ»
در آيات فوق «تَجْري مِنْ تَحْتِهِمُ الأَنْهارُ» آمده است، در حالى كه در آيات ديگر قرآن، «تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ» ديده مى‌شود.
و به تعبير ديگر: در موارد ديگر مى‌خوانيم: از زير درختان بهشت نهرها جريان دارد، اما در آيه فوق مى‌خوانيم: از زير پاى بهشتيان نهرها جارى است.