در آغاز مى‌فرمايد: «خداوند به مردان و زنان با ايمان باغ‌هائى از بهشت وعده داده است، كه از زير درخت‌هاى آن نهرها جريان دارد» «وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنينَ وَ الْمُؤْمِناتِ جَنَّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْا نْهارُ».
از ويژگى‌هاى اين نعمت بزرگ اين است كه، زوال، فنا و جدائى در آن راه ندارد، و «آنان جاودانه در آن مى‌مانند» «خالِدينَ فيها».
ديگر از مواهب الهى به آنها اين است كه، خداوند «مسكن‌هاى پاكيزه و منزلگاه‌هاى مرفّه در قلب بهشت عدن در اختيار آنها مى‌گذارد» «وَ مَساكِنَ طَيِّبَةً في‌ جَنَّاتِ عَدْنٍ».
«عَدْن» در لغت به معنى اقامت و بقاء در يك مكان است، و لذا به «معدن» كه جايگاه بقاى مواد خاصى است، اين كلمه اطلاق مى‌شود، بنابراين، مفهوم «عَدْن» با خلود شباهت دارد، ولى از آنجا كه در جمله قبل به مسأله خلود اشاره شده، چنين استفاده مى‌شود كه: «جنّات عدن» محل خاصى از بهشت پروردگار است، كه بر ساير باغ‌هاى بهشت امتياز دارد.
در احاديث اسلامى و كلمات مفسران، اين امتياز به اشكال مختلف بيان شده است، در حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله چنين مى‌خوانيم: عَدْنٌ دارُ اللَّهِ الَّتِي لَمْ‌تَرَها عَيْنٌ وَ لَمْ‌يَخْطُرْ عَلى‌ قَلْبِ بَشَرٍ، لايَسْكُنُها غَيْرُ ثَلاثَةٍ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ:
«عدن آن خانه پروردگار است كه، هيچ چشمى آن را نديده، و به فكر كسى خطور نكرده، و تنها سه گروه در آن ساكن مى‌شوند: پيامبران، صديقان (آنها كه پيامبران را تصديق كردند و از آنها حمايت كردند) و شهيدان». «١»