نُنَجِّيكَ) با «فاء تفريع» آغاز شده، و اين ممكن است اشاره به آن باشد كه: آن ايمان بى‌روح «فرعون»، در لحظه نااميدى و گرفتارى در چنگال مرگ، ايمانى كه همانند جسم بى‌جانى بود، اين مقدار تأثير كرد كه، خداوند جسم بى‌جان فرعون را از آب نجات داد، تا طعمه ماهيان دريا نشود، و هم عبرتى باشد براى آيندگان!
هم اكنون در موزه‌هاى «مصر» و «بريتانيا»، يكى دو بدن از فراعنه به حال موميائى باقى مانده است، آيا بدن «فرعون» معاصر «موسى‌» عليه السلام، در ميان آنها است، كه بعداً آن را به صورت موميائى حفظ كرده‌اند يا نه؟
دليلى در دست نداريم. ولى تعبير «لِمَنْ خَلْفَكَ»، ممكن است اين احتمال را تقويت كند كه: بدن آن «فرعون» در ميان اينها است، تا عبرتى براى همه آيندگان باشد؛ زيرا تعبير آيه مطلق است و همه آيندگان را شامل مى‌شود (دقت كنيد).
و در پايان آيه مى‌فرمايد: اما با اين همه آيات و نشانه‌هاى قدرت خدا، و با اين همه درس‌هاى عبرت كه تاريخ بشر را پر كرده است، «بسيارى از مردم از آيات و نشانه‌هاى ما غافلند» «وَ إِنَّ كَثيراً مِنَ النَّاسِ عَنْ آياتِنا لَغافِلُونَ».
***
و در آخرين آيه مورد بحث، پيروزى نهائى «بنى اسرائيل»، و بازگشت به سرزمين‌هاى مقدسه را پس از رهائى از چنگال فرعونيان چنين بيان مى‌كند: «ما بنى اسرائيل را در مكان صدق و راستى منزل داديم» «وَ لَقَدْ بَوَّأْنا بَني‌ إِسْرائيلَ مُبَوَّأَ صِدْقٍ».
تعبير به: مُبَوَّأَ صِدْقٍ: «منزلگاه راستين» ممكن است اشاره به اين باشد كه:
خداوند به وعده خود نسبت به «بنى اسرائيل» وفا كرد، و آنها را به سرزمين موعود بازگرداند.