علاوه «محمّد بن كعب» طبق استنباط خود از آيه اين سخن را گفته است و ديگران همه از او نقل كرده‌اند، در حالى كه عدم صحت اين استنباط كاملًا واضح و روشن است.
و استدلال «فخر رازى»- كه بعضى معتقدند «مِن» براى تبعيض و برخى «مِن» را بيانيه مى‌دانند، بنابراين شامل تمام صحابه مى‌شود؛ چرا كه صحابه نسبت به ساير مسلمانان «سابقون الاولون» هستند- درست نيست.
ب- سؤال دوم:
آيا رضايت و خشنودى خداوند كه در اين آيه اظهار شده، مفهومش اين است كه اينان در قيامت مورد لطف خدا هستند.
اما در دنيا چنانچه مرتكب خلافى شدند مى‌بايست حدود اسلامى درموردشان اجراء گردد؟
و يا اين‌كه: به مناسبت رضايت خداوند از آنها، نه در دنيا مجازات مى‌شوند و نه در آخرت؟
اگر چنين باشد هيچ گونه مجازات و توبيخى نسبت به آنها نبايد روا داشت در حالى كه تاريخ اسلام خلاف اين را نشان مى‌دهد.
ج- سؤال سوم:
آيا رضايت خداوند شامل تمام گناهان- حتى شرك- نيز مى‌شود؟
يا به گناهان خاصى اختصاص مى‌يابد؟
كدام يك از گناهان؟
روشن است: سخن «محمّد بن كعب قرظى» مطلق است و هيچ استثنائى در آن وجود ندارد.
و اگر گفته شود: قرآن شرك را استثناء كرده، در ساير موارد نيز بايد به آيات