گروه اول، با اعتراف به گناه ابراز پشيمانى نمودند، و از جمله «إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ» استفاده مى‌شود كه، گروه دوم نيز توبه نموده‌اند).
همچنين، هر دو گروه، در انتظار رحمت الهى هستند، و در ميان «خوف» و «رجاء» قرار دارند.
در پاسخ اين سؤال مى‌توان گفت: اين دو گروه از دو جهت با هم تفاوت دارند:
١- گروه اول، زود توبه كردند، و آشكارا به علامت پشيمانى- همانند «ابو لبابه»- خود را به ستون مسجد بستند، خلاصه ندامت خود را با صراحت اظهار داشتند، و آمادگى خود را براى هر گونه جبران بدنى و مالى اظهار كردند.
اما گروه دوم، كسانى بودند كه پشيمانى خود را در آغاز اظهار نكردند، هر چند در دل پشيمان شدند، و اعلام آمادگى براى جبران ننمودند، و در حقيقت مى‌خواستند به سادگى از گناهان بزرگ خود بگذرند.
اين گروه، كه نمونه آشكار آنها سه نفرى است كه در بالا اشاره شد، و شرح حال آنها به زودى خواهد آمد، در ميان خوف و رجاء باقى ماندند.
لذا مى‌بينيم، پيامبر صلى الله عليه و آله دستور داد: مردم از آنها فاصله بگيرند، با آنها قطع ارتباط كنند، اين وضع، آنان را در محاصره اجتماعى شديدى قرار داد، و سرانجام ناچار شدند از همان راهى بروند كه گروه قبل رفتند، و چون قبولى توبه اين گونه اشخاص، در آن زمان، بايد با نزول آيه‌اى اعلام مى‌شد، پيامبر صلى الله عليه و آله همچنان در انتظار وحى بود، تا اين كه پس از پنجاه روز، يا كمتر توبه آنان پذيرفته شد.»

به همين جهت، در ذيل آيه‌اى كه درباره گروه اول است، جمله «إِنَّ اللَّهَ