است» «وَ اللَّهُ سَميعٌ عَليمٌ».
هم دعاى پيامبر صلى الله عليه و آله را مى‌شنود، و هم از نيات زكات‌دهندگان آگاه است.
***
و از آنجا كه بعضى از گنهكاران، مانند: متخلفان جنگ «تبوك» اصرار داشتند: پيامبر صلى الله عليه و آله توبه آنها را بپذيرد، در دومين آيه مورد بحث، به اين موضوع اشاره مى‌كند كه: پذيرش توبه، كار پيامبر نيست.
مى‌فرمايد: «آيا آنها نمى‌دانند: تنها خداوند توبه را از بندگانش مى‌پذيرد» «أَ لَمْ‌يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ».
نه تنها پذيرنده توبه او است، بلكه «زكات و يا صدقات ديگرى را كه به عنوان كفاره گناه و تقرب به پروردگار مى‌دهند، نيز خدا مى‌گيرد» «وَ يَأْخُذُ الصَّدَقاتِ».
شك نيست كه گيرنده زكات و صدقات، يا پيامبر صلى الله عليه و آله و امام عليه السلام و پيشواى مسلمين است و يا افراد مستحق، و در هر صورت خداوند به ظاهر آنها را نمى‌گيرد، ولى از آنجا كه دست پيامبر و پيشوايان راستين، دست خدا است؛- چرا كه آنها نماينده خدا هستند- گوئى خداوند اين صدقات را مى‌گيرد.
همچنين، بندگان نيازمندى كه به اجازه و فرمان الهى اين گونه كمك‌ها را مى‌پذيرند، آنها نيز در حقيقت نمايندگان پروردگارند، و به اين ترتيب دست آنها نيز دست خدا است.
اين تعبير، يكى از لطيف‌ترين تعبيراتى است كه، عظمت و شكوه اين حكم اسلامى، يعنى «زكات» را مجسم مى‌سازد، و علاوه بر تشويق همه مسلمانان به اين فريضه بزرگ الهى، به آنها هشدار مى‌دهد، در پرداخت «زكات» و «صدقات» نهايت ادب و احترام را به خرج دهند؛ چرا كه گيرنده خدا است،