متمكّن، شايستگى دارند.
مخصوصاً، توجه به اين نكته لازم است كه: در مورد «اعراب منافق» جمله «عَلَيْهِمْ دائِرَةُ السَّوْءِ»- كه نشان‌دهنده احاطه بدبختى‌ها به آنها است- به كار رفته، اما در مورد «اعراب با ايمان و فداكار» كلمه «في‌ رَحْمَتِهِ» كه بيانگر احاطه رحمت الهى به آنها است.
يكى، در رحمت خداوند غوطه‌ور است، و ديگرى را، بدبختى‌ها احاطه كرده است!
***
نكته‌ها:
١- اجتماعات شكوهمند
از آيات فوق، اهميتى را كه اسلام، به جامعه‌هاى بزرگ و مراكز پرجمعيت‌تر مى‌دهد روشن مى‌شود، جالب اين كه، اسلام از محيطى عقب‌افتاده برخاست، محيطى كه بوئى از تمدن در آن به مشام نمى‌رسيد، اما اهميت خاصى، براى عوامل سازنده تمدن قائل است، مى‌گويد: آنها كه در نقاط دورافتاده از شهر زندگى مى‌كنند، حتى از نظر ايمان و معلومات مذهبى، عقب‌ترند.
چرا كه آنها، امكانات كافى براى تعليم و تربيت، در اختيار ندارند.
لذا، در «نهج البلاغه» مى‌خوانيم: «على» عليه السلام فرمود: وَ الْزَمُوا السَّوادَ الأَعْظَمَ فَإِنَّ يَدَ اللَّهِ مَعَ الْجَماعَةِ: «به مراكز بزرگ بپيونديد؛ زيرا دست خدا همراه جماعت است». «١»
امام توجه مى‌دهد كه آنچه اكثريت جمعيت مؤمن و واقع‌بين پذيرفته‌اند، مايه پيشرفت است بايد به آنها پيوست و از تكروى دورى جست.