دستور به تقوا و سپس دستور به همراه بودن با صادقين.
اگر مفهوم «صادِقِين» در آيه عام باشد، و همه مؤمنان راستين و با استقامت را شامل گردد، بايد گفته شود: وَ كُونُوا مِنَ الصَّادِقِين، «از صادقين باشيد»، نه با صادقين باشيد (دقت كنيد).
اين خود قرينه روشنى است كه: «صادِقِين» در آيه، به معنى گروه خاصى است.
از سوى ديگر، منظور از همراه بودن، اين نيست كه انسان همنشين آنها باشد، بلكه بدون شك، منظور آن است كه همگام آنها باشد.
آيا اگر كسى معصوم نباشد، ممكن است بدون قيد و شرط، دستور پيروى و همگامى با او صادر شود؟
آيا اين خود دليل بر آن نيست، كه اين گروه تنها معصومانند؟!
بنابراين، آنچه را از روايات استفاده كرديم، با دقت و تأمل از خود آيه نيز مى‌توان استفاده كرد.
جالب توجه اين كه: مفسر معروف «فخر رازى»، كه به تعصب و تشكيك معروف است، اين حقيقت را پذيرفته (هر چند غالب مفسران اهل تسنن، با سكوت از اين مسأله گذشته‌اند!).
او مى‌گويد: «خداوند مؤمنان را به همراه بودن با صادقين دستور داده، بنابراين آيه دلالت بر اين دارد: آنها كه جائز الخطا هستند، بايد به كسى اقتدا كنند كه معصوم است، تا در پرتو او از خطا مصون بمانند، و اين معنى در هر زمانى خواهد بود، و هيچ دليلى بر اختصاص آن به عصر پيامبر صلى الله عليه و آله نداريم».
ولى بعداً اضافه مى‌كند: «قبول داريم كه مفهوم آيه اين است، و در هر زمانى بايد معصومى باشد، اما ما اين معصوم را مجموع امت مى‌دانيم نه يك فرد!، و به