ايمان، كمترين اثرى ندارد، بلكه: «به شما گفته مى‌شود حالا ايمان مى‌آوريد؟ در حالى كه قبلًا از روى استهزاء و انكار تعجيل عذاب را مى‌خواستيد»؟ «آلآنَ وَ قَدْ كُنْتُمْ بِهِ تَسْتَعْجِلُونَ».
***
و در آخرين آيه اشاره مى‌كند كه اين مجازات دنياى آنها است، «سپس در روز رستاخيز، به كسانى كه ستم كردند گفته مى‌شود: بچشيد عذاب ابدى را»! «ثُمَّ قيلَ لِلَّذينَ ظَلَمُوا ذُوقُوا عَذابَ الْخُلْدِ».
«آيا جز به آنچه انجام داديد، كيفر داده مى‌شويد»؟ «هَلْ تُجْزَوْنَ إِلَّا بِما كُنْتُمْ تَكْسِبُونَ».
اين در واقع اعمال خود شما است كه دامانتان را گرفته است، همانها است كه در برابرتان مجسّم شده، و شما را براى هميشه آزار مى‌دهد.
***
نكته‌ها:
١- قانون كلّى حيات و مرگ
همان گونه كه در ذيل آيه ٣٤ سوره «اعراف» گفتيم: بعضى از دين‌سازان عصر ما، به آياتى مانند: «لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ ...» كه در قرآن دو بار آمده است، براى نفى خاتميت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله استدلال كرده و چنين نتيجه گرفته‌اند كه: هر دين و مذهبى سرانجام پايان مى‌گيرد، و جاى خود را به مذهب ديگرى مى‌دهد.
در حالى كه «امت» به معنى گروه و جماعت است، نه به معنى مذهب، و خصوصاً پيروان يك مذهب.
هدف اين آيات آن است كه اعلام دارد: قانون حيات و مرگ مخصوص افراد نيست، بلكه ملت‌ها و گروه‌ها نيز مشمول اين قانون هستند، و به هنگامى كه در مسير ظلم و فساد قرار گيرند منقرض خواهند شد.