مسلمانى كه خونشان در ميدان جنگ «جمل» ريخته شد تبرئه كند؟
آيا خدا به اين خون‌ريزى‌ها راضى بود؟
آيا مخالفت با على عليه السلام خليفه پيامبر صلى الله عليه و آله- كه اگر فرضاً خلافت منصوص او را نپذيريم- حداقل، با اجماع امت برگزيده شده بود، و شمشير كشيدن به روى او و ياران وفادارش، چيزى است كه خدا از آن خشنود و راضى باشد؟
حقيقت اين است كه: طرفداران فرضيه «تنزيه صحابه»، با اصرار و پافشارى روى اين مطلب، چهره پاك اسلام، كه همه جا ميزان شخصيت اشخاص را، ايمان و عمل صالح قرار مى‌دهد، زشت و بلامنظر ساخته‌اند.
آخرين سخن اين كه: رضايت و خشنودى خدا، كه در آيه فوق است، روى يك عنوان كلّى قرار گرفته و آن: «هجرت»، «نصرت»، «ايمان» و «عمل صالح» است، تمام صحابه و تابعان، مادام كه تحت اين عناوين قرار داشتند، مورد رضاى خدا بودند، و آن روز كه از تحت اين عناوين خارج شدند، از تحت رضايت خدا نيز خارج گشتند.
از آنچه گفتيم به خوبى روشن مى‌شود: گفتار مفسر دانشمند، اما متعصّب، يعنى: نويسنده «المنار» كه در اينجا «شيعه» را به خاطر عدم اعتقاد به پاكى و درستى همه صحابه، مورد سرزنش و حمله قرار مى‌دهد، كمترين ارزشى ندارد، «شيعه» گناهى نكرده، جز اين كه حكم عقل، شهادت تاريخ و گواهى قرآن را در اينجا پذيرفته، و به امتيازات واهى و نادرست متعصبان، گوش فرا نداده است.
***