تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٨
٤١ وَ إِنْ كَذَّبُوكَ فَقُلْ لي عَمَلي وَ لَكُمْ عَمَلُكُمْ أَنْتُمْ بَريئُونَ مِمَّا أَعْمَلُ وَ أَنَا بَريءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ
٤٢ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ أَ فَأَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ وَ لَوْ كانُوا لايَعْقِلُونَ
٤٣ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْظُرُ إِلَيْكَ أَ فَأَنْتَ تَهْدِي الْعُمْيَ وَ لَوْ كانُوا لايُبْصِرُونَ
٤٤ إِنَّ اللَّهَ لايَظْلِمُ النَّاسَ شَيْئاً وَ لكِنَّ النَّاسَ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ
ترجمه:
٤١- و اگر تو را تكذيب كردند، بگو: «عمل من براى من، و عمل شما براى شماست! شما از آنچه من انجام مىدهم بيزاريد و من (نيز) از آنچه شما انجام مىدهيد بيزارم»!
٤٢- گروهى از آنان، به تو گوش فرا مىدهند (؛ اما گوئى نمىشنوند)! آيا تو مىتوانى سخن خود را به گوش كَران برسانى، هر چند نفهمند؟!
٤٣- و گروهى از آنان، به سوى تو مىنگرند (اما گوئى هيچ نمىبينند)! آيا تو مىتوانى نابينايان را هدايت كنى، هر چند نبينند؟!
٤٤- خداوند هيچ به مردم ستم نمىكند؛ ولى اين مردمند كه به خويشتن ستم مىكنند!
تفسير:
كوران و كَران
در اين آيات، بحثى كه در آيات گذشته در زمينه انكار و تكذيب لجوجانه