١٢٤ وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ أَيُّكُمْ زادَتْهُ هذِهِ إيماناً فَأَمَّا الَّذينَ آمَنُوا فَزادَتْهُمْ إيماناً وَ هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ
١٢٥ وَ أَمَّا الَّذينَ في‌ قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَتْهُمْ رِجْساً إِلى‌ رِجْسِهِمْ وَ ماتُوا وَ هُمْ كافِرُونَ
ترجمه:
١٢٤- و هنگامى كه سوره‌اى نازل مى‌شود، بعضى از آنان (به ديگران) مى‌گويند:
«اين سوره، ايمان كدام يك از شما را افزون ساخت»؟! (به آنها بگو:) اما كسانى كه ايمان آورده‌اند، بر ايمانشان افزوده؛ و آنها (به فضل و رحمت الهى) خوشحالند.
١٢٥- و اما آنها كه در دل‌هايشان بيمارى است، پليدى بر پليديشان افزوده؛ و از دنيا رفتند در حالى كه كافر بودند.
تفسير:
تأثير آيات قرآن بر دل‌هاى آماده و آلوده
به تناسب بحث‌هائى كه درباره منافقان و مؤمنان گذشت، در اين دو آيه، اشاره به يكى از نشانه‌هاى بارز اين دو گروه شده است.
نخست مى‌گويد: «هنگامى كه سوره‌اى نازل مى‌شود، بعضى از منافقان به يكديگر مى‌گويند: ايمان كدام يك از شما به خاطر نزول اين سوره افزون شد»؟! «وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ أَيُّكُمْ زادَتْهُ هذِهِ إيماناً». «١»