توجه به پاداش‌هاى وسيع الهى در اين جهان و سراى ديگر، «اين كار را وسيله نزديكى به خدا، و مايه توجه و دعاى پيامبر صلى الله عليه و آله، كه افتخار و بركت بزرگى است مى‌شمارند» «وَ يَتَّخِذُ ما يُنْفِقُ قُرُباتٍ عِنْدَ اللَّهِ وَ صَلَواتِ الرَّسُولِ».
در اينجا خداوند، اين طرز فكر آنها را با تأكيد فراوان تصديق مى‌كند، و مى‌فرمايد: «آگاه باشيد اين انفاق‌ها، به طور قطع، مايه تقرّب آنها در پيشگاه خداوند است» «أَلا إِنَّها قُرْبَةٌ لَهُمْ».
و به همين دليل، «خدا آنان را به زودى در رحمت خود وارد مى‌سازد» «سَيُدْخِلُهُمُ اللَّهُ في‌ رَحْمَتِهِ».
و اگر لغزش‌هائى از آنها سرزده باشد، به خاطر ايمان و اعمال پاكشان، آنها را مى‌بخشد؛ زيرا «خداوند آمرزنده و مهربان است» «إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ».
تأكيدهاى پى در پى كه در اين آيه ديده مى‌شود، راستى جالب است، كلمه «أَلا» و «إِنَّ» كه هر دو براى بيان تأكيد مى‌باشند.
و پس از آن، جمله «سَيُدْخِلُهُمُ اللَّهُ في‌ رَحْمَتِهِ»، مخصوصاً با توجه به «فِى» كه ورود و غوطه‌ور شدن در رحمت الهى را مى‌رساند.
و سرانجام، جمله آخر، كه با «إِنَّ» و دو صفت از صفات مهرآميز خدا (غفور و رحيم) را ذكر مى‌كند، همه بيان‌كننده نهايت لطف و رحمت خدا، درباره اين گروه است.
شايد به اين جهت كه اين گروه، با محروم بودن از تعليم و تربيت، و عدم دسترسى كافى به آيات الهى، و سخنان پيامبر صلى الله عليه و آله، باز از جان و دل اسلام را پذيرا شده‌اند، و با نداشتن امكانات مالى (چنان كه وضع باديه‌نشينان ايجاب مى‌كند)، از «انفاق» در راه خدا خوددارى نمى‌كنند.
بنابراين، شايسته هر گونه تقدير و تشويق‌اند، بيش از آنچه شهرنشينان