رواياتى كه از پيامبر صلى الله عليه و آله در تفسير اين آيه نقل كرده‌اند كه: منظور از «زيادة» توجه به جلوه ذات پاك پروردگار، و استفاده از اين موهبت بزرگ معنوى است، «١» ممكن است اشاره به همين نكته باشد.
در پاره‌اى از روايات، كه از ائمه اهل‌بيت عليهم السلام نقل شده: «زيادة» به نعمت‌هاى دنيا تفسير شده است، كه خداوند علاوه بر پاداش جهان ديگر، نيكوكاران را از نعمت‌هاى اين جهان نيز بهره‌مند مى‌سازد. «٢»
ولى هيچ مانعى ندارد كه «زيادة» در آيه فوق، اشاره به همه اين مواهب بوده باشد.
آنگاه اضافه مى‌كند: «نيكوكاران در آن روز، چهره‌هاى درخشانى دارند، و تاريكى و ذلت، صورت آنها را نمى‌پوشاند» «وَ لايَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَ لا ذِلَّةٌ».
«يَرْهَقُ» از ماده «رهق»، به معنى پوشاندن قهرى و اجبارى است، و «قَتَر» به معنى غبار و يا دود است.
و در پايان آيه مى‌فرمايد: «اين گروه ياران بهشتند و جاودانه در آن خواهند ماند» «أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فيها خالِدُونَ».
تعبير به اصحاب، اشاره به تناسبى است كه ميان روحيه اين گروه و محيط بهشت وجود دارد.
***
در آيه بعد، سخن از دوزخيان به ميان آمده، كه در نقطه مقابل گروه اوّلند، مى‌فرمايد: «كسانى كه مرتكب گناهان شوند، جزاى بدى به مقدار عملشان دارند» «وَ الَّذينَ كَسَبُوا السَّيِّئاتِ جَزاءُ سَيِّئَةٍ بِمِثْلِها».