تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٢
٢٦ لِلَّذينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنى وَ زِيادَةٌ وَ لايَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَ لا ذِلَّةٌ أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فيها خالِدُونَ
٢٧ وَ الَّذينَ كَسَبُوا السَّيِّئاتِ جَزاءُ سَيِّئَةٍ بِمِثْلِها وَ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ما لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ عاصِمٍ كَأَنَّما أُغْشِيَتْ وُجُوهُهُمْ قِطَعاً مِنَ اللَّيْلِ مُظْلِماً أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فيها خالِدُونَ
ترجمه:
٢٦- كسانى كه نيكى كردند، پاداش نيك و افزون بر آن دارند؛ و تاريكى و ذلت، چهرههايشان را نمىپوشاند؛ آنها اهل بهشتند، و جاودانه در آن خواهند ماند.
٢٧- اما كسانى كه مرتكب گناهان شدند، جزاى بدى به مقدار آن دارند؛ و ذلت و خوارى، چهره آنان را مىپوشاند؛ و هيچ چيز نمىتواند آنها را از (مجازات) خدا نگه دارد! (چهرههاشان آن چنان تاريك است كه) گوئى با پارههائى از شب تاريك، صورت آنها پوشيده شده! آنها اهل دوزخند؛ و جاودانه در آن خواهند ماند!
تفسير:
رو سفيدان و رو سياهان
در آيات گذشته اشاره به سراى آخرت و روز «رستاخيز» و نيز به زندگى دنيا كه چون باغ پر گل و ثمرى است شده بود، به همين مناسبت، آيات مورد بحث، سرنوشت نيكوكاران و بهرهوران از اين موهبت و آلودگان به گناه را در آنجا تشريح مىكند.