تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٩
مىنمائيم، و يا حتى گاهى به سوى آنها با بىادبى پرتاب مىكنيم!!
البته همان گونه كه در جاى خود گفتهايم: اسلام نهايت كوشش خود را به خرج مىدهد، كه در تمام جامعه اسلامى، حتى يك فقير و نيازمند پيدا نشود، ولى بدون شك در هر جامعهاى، افراد از كار افتاده آبرومند، كودكان يتيم، بيماران و مانند آنها، كه توانائى بر توليد ندارند وجود دارد، كه بايد به وسيله «بيتالمال» و افراد متمكّن، با نهايت ادب و احترام به شخصيت آنان، بىنياز شوند.
و در پايان آيه، بار ديگر به عنوان تأكيد مىفرمايد: «و خداوند توبهپذير و مهربان است» «وَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحيمُ».
***
در آخرين آيه، بحثهاى گذشته را به شكل تازهاى مورد تأكيد قرار مىدهد، و به پيامبر صلى الله عليه و آله دستور مىدهد: اين موضوع را به همه مردم ابلاغ كن «و بگو اعمال و وظائف خود را انجام دهيد، و بدانيد هم خدا و هم رسولش و هم مؤمنان، اعمال شما را خواهند ديد» «وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ».
اشاره به اين كه: كسى تصور نكند، اگر در خلوتگاه يا در ميان جمع، عملى را انجام مىدهد، از ديدگاه علم خدا مخفى و پنهان مىماند، بلكه علاوه بر خداوند، پيامبر صلى الله عليه و آله و مؤمنان نيز از آن آگاهند.
مىدانيم توجه و ايمان به اين حقيقت، چه اثر عميق و فوقالعادهاى در پاكسازى اعمال و نيّات دارد.
معمولًا اگر انسان حسّ كند، حتى يك نفر مراقب او است، وضع خود را چنان مىكند كه مورد ايراد نباشد، چه رسد به اين كه احساس نمايد، خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله و مؤمنان از اعمال او آگاه مىشوند.