مشركان گذشت، همچنان دنبال مى‌شود:
در نخستين آيه، طريق جديدى براى مبارزه به پيامبر صلى الله عليه و آله تعليم داده، مى‌فرمايد: «اگر آنها تو را تكذيب كنند به آنان بگو: عمل من براى من و عمل شما براى خودتان باشد» «وَ إِنْ كَذَّبُوكَ فَقُلْ لي‌ عَمَلي‌ وَ لَكُمْ عَمَلُكُمْ».
«شما از آنچه من انجام مى‌دهم بيزاريد، و من هم از اعمال شما بيزارم» «أَنْتُمْ بَريئُونَ مِمَّا أَعْمَلُ وَ أَنَا بَري‌ءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ».
اين اعلام بيزارى و بى‌اعتنائى، كه توأم با اعتماد و ايمان قاطع به مكتب خويشتن است، اثر روانى خاصى، مخصوصاً در منكران لجوج دارد، و به آنها مى‌فهماند: هيچ اصرار و اجبارى در مورد قبول و پذيرش آنها نيست، آنها با عدم تسليم در مقابل حق، خود را به محروميت مى‌كشانند، و تنها به خويشتن زيان مى‌رسانند.
نظير اين تعبير در آيات ديگر قرآن نيز آمده است، همان گونه كه در سوره «كافرون» مى‌خوانيم: لَكُمْ دِيْنُكُمْ وَلِىَ دِيْنِ: «آئين شما براى خودتان آئين من هم براى خودم». «١»
از اين بيان روشن مى‌شود: محتواى اين گونه آيات، هيچ گونه منافاتى با دستور تبليغ يا جهاد در برابر مشركان ندارد، تا بخواهيم اين آيات را منسوخ بدانيم، بلكه همان گونه كه گفته شد، اين يك نوع مبارزه منطقى، از طريق بى‌اعتنائى در برابر افراد لجوج و كينه‌توز است.
***
در دو آيه بعد، اشاره به دليل انحراف، و عدم تسليم آنها در برابر حق مى‌كند و مى‌گويد: براى هدايت يك انسان، تنها تعليمات صحيح و آيات