جمله‌هاى كوتاهى هم اصل اين مسأله، هم دليل، و هم هدف آن را بيان مى‌دارد.
نخست مى‌فرمايد: «بازگشت همه شما به سوى خدا است» «إِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ جَميعاً».
پس از آن، روى اين مسأله مهم تكيه و تأكيد كرده، اضافه مى‌كند: «اين وعده قطعى خداوند است» «وَعْدَ اللَّهِ حَقّاً».
آنگاه با اين عبارت، اشاره به دليل آن كرده، مى‌گويد: «خداوند آفرينش را آغاز كرد و سپس تجديد مى‌كند» «إِنَّهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعيدُهُ».
يعنى: آنها كه در معاد ترديد دارند، بايد آغاز خلقت را بنگرند، كسى كه جهان را در آغاز ايجاد كرد، توانائى اعاده آن را دارد.
اين استدلال به صورت ديگرى در سوره «اعراف» آيه ٢٩، ضمن يك جمله كوتاه بيان شده است، مى‌فرمايد: كَما بَدَأَكُمْ تَعُودُون: «همان گونه كه شما را در آغاز ايجاد كرد باز مى‌گرداند»، كه شرح آن در تفسير سوره «اعراف» گذشت.
آيات مربوط به معاد در قرآن نشان مى‌دهد: علت عمده ترديد مشركان و مخالفان، اين بوده كه در امكان چنين چيزى ترديد داشته‌اند و با تعجب سؤال مى‌كردند:
آيا اين استخوان‌هاى پوسيده و خاك‌شده، بار ديگر لباس حيات و زندگى در بر مى‌كند، و به شكل نخست باز مى‌گردد؟
لذا قرآن نيز، روى همين مسأله «امكان» انگشت گذارده، مى‌گويد: فراموش نكنيد! آن كسى كه جهان را از نو سامان مى‌بخشد، و مردگان را زنده مى‌كند، همان آفريدگارى است كه در آغاز چنين كرده است.
سپس، از هدف معاد سخن به ميان مى‌آيد كه: حيات و زندگى ديگر «براى آن است كه خداوند، افرادى را كه ايمان آورده و عمل صالح انجام داده‌اند، با