لذا مى‌فرمايد: «بر هيچ يك از آنها (منافقان) كه از دنيا مى‌روند، نماز مگزار»! «وَ لاتُصَلِّ عَلى‌ أَحَدٍ مِنْهُمْ ماتَ أَبَداً».
«و هيچ گاه در كنار قبر او براى طلب آمرزش و استغفار نايست» «وَ لاتَقُمْ عَلى‌ قَبْرِهِ».
اين يك نوع مبارزه منفى، و در عين حال مؤثر، در برابر گروه منافقان است؛ زيرا به جهاتى كه در گذشته گفتيم، پيامبر صلى الله عليه و آله نمى‌توانست رسماً دستور قتل آنها، و پاكسازى محيط جامعه اسلامى را از اين طريق صادر كند، ولى، مبارزات منفى به حدّ كافى در بى اعتبار ساختن آنان، و انزوا و طردشان از جامعه اسلامى، اثر مى‌گذاشت.
مى‌دانيم: يك فرد مؤمن راستين، هم در حال حيات، و هم پس از مرگ، محترم است، به همين دليل در برنامه‌هاى اسلامى، دستور غسل و كفن و نماز و دفن او داده شده است كه: با احترام هر چه بيشتر و با تشريفات خاصى، او را به خاك سپارند، و حتى پس از دفن در كنار قبر او بيايند، و براى گناهان و لغزش‌هاى احتمالى او، از خداوند طلب بخشش كنند.
عدم انجام اين مراسم درباره يك فرد، به معنى طرد او از جامعه اسلامى است، و اگر اين طردكننده، شخص پيامبر صلى الله عليه و آله بوده باشد، ضربه‌اى سخت و سنگين، به حيثيت چنين فرد مطرودى وارد خواهد آمد.
اين يك برنامه مبارزه حساب‌شده، در برابر گروه منافقان در آن زمان بود، كه امروز هم مسلمانان بايد از روش‌هاى مشابه آن، استفاده كنند.
يعنى، مادام كه افراد اظهار اسلام مى‌كنند، و به ظواهر اسلام پاى بندند، بايد معامله يك مسلمان با آنها كرد، هر چند باطنشان طور ديگرى باشد، ولى، اگر پرده‌ها را دريدند و نفاق خود را ظاهر كردند، بايد با آنها همانند بيگانگان از