باشد، در برابر توطئه‌گرانى كه بر ضدّ او نقشه كشيده‌اند، حاضر به چنين انعطاف و محبتى مى‌باشد؟ كه در شأن‌نزول خوانديم، يكى از مجريان اصلى اين برنامه‌هاى نفاق‌انگيز، با شنيدن اين سخن توبه كرد و پيامبر هم توبه او را پذيرفت.
اما در عين حال، براى اين كه آنها اين نرمش را دليل بر ضعف نگيرند، به آنها هشدار مى‌دهد: «اگر به روش خود ادامه دهند، و از توبه روى برگردانند، خداوند در دنيا و آخرت آنان را با مجازات دردناكى كيفر خواهد داد» «وَ إِنْ يَتَوَلَّوْا يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ عَذاباً أَليماً فِي الدُّنْيا وَ الآْخِرَةِ».
و اگر چنين مى‌پندارند كه ممكن است در برابر مجازات الهى كسى به كمك آنان بشتابد، سخت در اشتباهند؛ زيرا «آنها در سراسر روى زمين نه ولىّ و سرپرستى خواهند داشت و نه يار و ياورى» «وَ ما لَهُمْ فِي الأَرْضِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصيرٍ».
البته، مجازات‌هاى آنها در آخرت روشن است، اما عذاب‌هاى دنياى آنها همان رسوائى، بى‌آبروئى، خوارى و بدبختى و مانند آن است.
اين احتمال وجود دارد كه پس از روشن شدن اعمال منافقانه، در صورت عدم توبه بايد مجازات دنيائى اجراى حدود و امثال آن درباره آنها اجرا شود؛ زيرا از مرحله نفاق گذشته و آشكارا افراد توطئه‌گرى در جامعه اسلامى به ادامه حيات مى‌پردازند و اين سبب تحريك ديگران نيز مى‌شود كه بايد دفع گردد.
***