در كتاب «خصال» از رسول خدا صلى الله عليه و آله چنين نقل شده: مَنْ سَرَّهُ أَن يَحْيا حَياتِى وَ يَمُوتَ مَماتِى وَ يَسْكُنَ جَنَّتِى الَّتِى وَعَدَنِى اللَّهُ رَبِّى، جَنَّاتِ عَدْنِ ...
فَلْيُوالِ عَلِىَّ بْنِ أَبِى طالِبٍ عليه السلام وَ ذُرِّيَّتَهُ عليهم السلام مِنْ بَعْدِهِ:
«كسى كه دوست دارد حياتش همچون من، و مرگش نيز همانند من بوده باشد، و در بهشتى كه خداوند به من وعده داده، در جنّات عدن ساكن شود ...
بايد علىّ بن ابى طالب عليه السلام و فرزندانش بعد از او را دوست دارد». «١»
از اين حديث روشن مى‌شود «جنّات عدن» باغ‌هائى است از بهشت، كه پيامبر صلى الله عليه و آله و جمعى از خاصّان پيروان او، در آنها مستقرّ خواهند شد.
اين مضمون، در حديث ديگرى از على عليه السلام نيز نقل شده، كه: «جنّات عدن» جايگاه پيامبر اسلام است.
سپس، اشاره به نعمت و پاداش معنوى آنها كرده مى‌فرمايد: «رضايت و خشنودى خدا كه نصيب اين مؤمنان راستين مى‌شود، از همه برتر و بزرگ‌تر است» «وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ».
هيچ كس نمى‌تواند آن لذّت معنوى و احساس روحانى را، كه به يك انسان به خاطر رضايت و خشنودى خدا از او، دست مى‌دهد، توصيف كند، و به گفته بعضى از مفسران: حتى گوشه‌اى از اين لذّت روحانى، از تمام بهشت، و نعمت‌ها و مواهب گوناگون و رنگارنگ و بى‌پايانش، برتر و بالاتر است.
البته، ما هيچ يك از نعمت‌هاى جهان ديگر را نمى‌توانيم در اين قفس دنيا و زندگانى محدودش، در فكر خود ترسيم كنيم، چه رسد به اين نعمت بزرگ روحانى و معنوى.