١٠١ قُلِ انْظُرُوا ما ذا فِي السَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ ما تُغْنِي الآْياتُ وَ النُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لايُؤْمِنُونَ
١٠٢ فَهَلْ يَنْتَظِرُونَ إِلَّا مِثْلَ أَيَّامِ الَّذينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْ قُلْ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرينَ
١٠٣ ثُمَّ نُنَجِّي رُسُلَنا وَ الَّذينَ آمَنُوا كَذلِكَ حَقّاً عَلَيْنا نُنْجِ الْمُؤْمِنينَ
ترجمه:
١٠١- بگو: «نگاه كنيد چه چيز (از آيات خدا و نشانه‌هاى توحيدش) در آسمان‌ها و زمين است»! اما اين آيات و انذارها به حال كسانى كه (به خاطر لجاجت) ايمان نمى‌آورند مفيد نخواهد بود!
١٠٢- آيا آنها (چيزى) جز همانند روزهاى پيشينيان (و بلاها و مجازات‌هايشان) را انتظار مى‌كشند؟! بگو: «شما انتظار بكشيد، من نيز با شما انتظار مى‌كشم»!
١٠٣- سپس (هنگام نزول بلا و مجازات،) فرستادگان خود و كسانى را كه (به آنان) ايمان مى‌آوردند، نجات مى‌داديم و همين گونه، بر ما حق است كه مؤمنان (به تو) را (نيز) رهائى بخشيم!
تفسير:
تربيت و اندرز
در آيات گذشته، سخن از اين بود كه ايمان بايد جنبه اختيارى داشته باشد، نه اضطرارى و اجبار، به همين مناسبت، در نخستين آيه مورد بحث، راه تحصيل