در آيه بعد اضافه مى‌كند: اكنون كه آيات پروردگار و حقانيت اين دعوت بر تو آشكار شده است «در صف كسانى كه آيات الهى را تكذيب كرده‌اند مباش! كه از زيانكاران خواهى شد» «وَ لاتَكُونَنَّ مِنَ الَّذينَ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ فَتَكُونَ مِنَ الْخاسِرينَ».
در آيه قبل مى‌گويد: اگر ترديد دارى، از آنها كه آگاهى دارند بپرس، و در اين آيه مى‌گويد: اكنون كه عوامل ترديد بر طرف شد، بايد در برابر اين آيات تسليم باشى، و گرنه مخالفت با حق، نتيجه‌اى جز خسران و زيان در بر نخواهد داشت.
اين آيه، قرينه روشنى است بر اين كه: منظور اصلى در آيه گذشته، توده مردم مى‌باشد، هر چند روى سخن به شخص پيامبر است؛ زيرا بديهى است پيامبر صلى الله عليه و آله، هرگز آيات الهى را تكذيب نمى‌كرد، بلكه او مدافع سرسخت آئين خود بود.
***
سپس به پيامبر صلى الله عليه و آله اعلام مى‌كند: در ميان مخالفان تو، گروهى متعصّب و لجوج هستند، كه انتظار ايمان آنها بيهوده است، آنها از نظر فكرى چنان مسخ شده‌اند، و آن قدر در راه باطل گام برداشته‌اند، كه وجدان بيدار انسانى را به كلّى از دست داده، و به موجودى نفوذناپذير تبديل شده‌اند، منتها قرآن اين موضوع را به اين تعبير بيان مى‌كند: «كسانى كه فرمان پروردگارت بر آنها ثابت و مسجّل شده، ايمان نخواهند آورد» «إِنَّ الَّذينَ حَقَّتْ عَلَيْهِمْ كَلِمَتُ رَبِّكَ لايُؤْمِنُونَ».
***
«حتى اگر تمام آيات و نشانه‌هاى پروردگار به سراغ آنها بيايد، ايمان نخواهند آورد، تا زمانى كه عذاب اليم الهى را با چشم خود ببينند» «وَ لَوْ جائَتْهُمْ كُلُّ آيَةٍ حَتَّى يَرَوُا الْعَذابَ الأَليمَ»، كه آن زمان، ايمان بر ايشان اثرى ندارد.