و يا اين كه سرزمين صدق، اشاره به پاكى و نيكى اين سرزمين است، و به همين جهت تناسب با سرزمين «شام» و «فلسطين» دارد، كه منزلگاه انبياء و پيامبران الهى بود.
گروهى نيز احتمال داده‌اند: منظور، سرزمين «مصر» باشد؛ زيرا همان گونه كه قرآن در سوره «دخان» مى‌گويد: «پس از نابودى فرعونيان، باغ‌ها و چشمه‌ها و سرزمين‌ها و قصرها و نعمت‌هائى از آنها به جاى ماند، و آنها را به گروه ديگرى يعنى بنى اسرائيل داديم» (كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ* وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ كَرِيْمٍ* وَ نِعْمَةٍ كانُوا فِيْها فاكِهِيْنَ* كَذلِكَ وَ أَوْرَثْناها قَوْماً آخَرِيْنَ). «١»

همين مضمون در سوره «شعراء» نيز آمده، «٢» و در آخر آن مى‌خوانيم: وَ أَوْرَثْناها بَنِى إِسْرائِيْلَ: «ما اين باغ‌ها و چشمه‌ها و گنج‌ها و قصرها را به بنى‌اسرائيل داديم».
از اين آيات بر مى‌آيد كه: «بنى اسرائيل» قبل از هجرت به سرزمين «شام»، مدتى در «مصر» ماندند، و از بركات آن سرزمين پر بار، بهره گرفتند.
سپس اضافه مى‌كند: «ما آنها را از روزى‌هاى پاكيزه، بهره‌مند ساختيم» «وَ رَزَقْناهُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ».
البته، مانعى ندارد كه هم سرزمين «مصر» منظور باشد، و هم اراضى «شام» و «فلسطين».
اما آنها قدر اين نعمت را ندانستند، «و به اختلاف و نزاع با يكديگر برخاستند، آن هم نه از روى نا آگاهى، بلكه از روى علم و دانش، و پس از مشاهده آن همه معجزات موسى‌ و دلائل صدق دعوت او» «فَمَا اخْتَلَفُوا حَتَّى جائَهُمُ الْعِلْمُ».