«فرعون» منعكس شده است.
در آغاز، وضع نخستين گروه ايمان آورندگان به «موسى‌» را بيان مى‌كند، مى‌فرمايد: بعد از اين ماجرا، «تنها گروهى كه به موسى‌ ايمان آوردند، فرزندانى از قوم او بودند» «فَما آمَنَ لِمُوسى‌ إِلَّا ذُرِّيَّةٌ مِنْ قَوْمِهِ».
اين گروه كوچك و اندك، كه به مقتضاى ظاهر كلمه «ذريّه»، بيشتر از جوانان و نوجوانان تشكيل مى‌شدند، تحت فشار شديدى از ناحيه «فرعون» و اطرافيانش قرار داشتند، و هر زمان «از اين بيم داشتند كه دستگاه فرعونى، با فشارهاى شديدى كه روى مؤمنان وارد مى‌كرد، آنان را وادار به ترك آئين و مذهب موسى‌ كند» «عَلى‌ خَوْفٍ مِنْ فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِمْ أَنْ يَفْتِنَهُمْ».
چرا كه «فرعون مردى بود كه، در آن سرزمين برترى‌جوئى داشت» «وَ إِنَّ فِرْعَوْنَ لَعالٍ فِي الأَرْضِ».
«و اسراف‌كار و تجاوزكار بود» «وَ إِنَّهُ لَمِنَ الْمُسْرِفينَ»، و هيچ حدّ و مرزى را به رسميت نمى‌شناخت.
در اين كه اين «ذريّه» كه به «موسى‌» ايمان آوردند چه گروهى بودند، و ضمير «مِنْ قَوْمِهِ» به چه كسى (به «موسى‌» يا به فرعون) بازگشت مى‌كند، در ميان مفسران گفتگو است:
بعضى خواسته‌اند بگويند: اين گروه، نفرات اندكى از قوم «فرعون» و «قبطيان» بودند، مانند: «مؤمن آل فرعون»، و «همسر فرعون» و مشاطه او و كنيزش، و ظاهراً دليل انتخاب اين نظر آن است كه «بنى اسرائيل»، بيشتر نفراتشان ايمان آوردند، و اين متناسب با تعبير «ذُرِّيَّةٌ مِنْ قَوْمِهِ» نيست؛ زيرا اين گروه كوچكى را مى‌رساند.
ولى بعضى ديگر معتقدند: اين گروه از «بنى اسرائيل» بودند، و ضمير به